Samenvatting
Er was eens een barmhartige rijke man in een land. Hij had vijf kinderen, maar vooral Shiro was arm en nam nooit een bad. Zijn vader maakte zich zorgen, en zijn andere broers zeiden: "Shiro is schaamteloos." Op een dag stuurde de rijke man zijn kinderen de deur uit en zei: "Ga drie jaar de wereld leren. Kom terug op vijftien maart drie jaar later."
De oudste broer Ichiro ging naar het westen en verklaarde: "We zullen onze fortunes proberen. Laten we elkaar over drie jaar weerzien." Jiro ging naar het zuiden en zei: "Als ik hier nog drie jaar blijf, ga ik dood," en werd terug naar huis uitgenodigd. Saburo ging naar het zuidwesten en viel verliefd op de dochter van een huis waar hij langs kwam. De jongste dochter trouwde ook met een mooie heer en leidde een gelukkig leven.
Maar Shiro dacht: "Het heeft geen zin om te klagen over het lot," en overstak kalm de bergen en de rivieren. Op een dag ontmoette hij een oude monnik. "Wat is er aan de hand?" vroeg deze, en Shiro antwoordde: "Ik wil naar het dorp, maar ik ben de weg kwijt." De monnik zei: "Word dan mijn leerling," en Shiro gaf zichzelf de naam 'Shirobo'.
Drie jaar later was Shiro gegroeid onder de monnik en vertelde op de afgesproken dag dat hij terug zou keren. De oude monnik gaf hem een kleine doos en zei: "Hang dit om je nek. Het zal je ooit van pas komen."
Toen Shiro thuis kwam, was hij verbaasd dat zijn broers al terug waren. "Shiro, wat een armoedige uitstraling heb je?" schaterden zijn broers, terwijl zijn vader hem vrolijk verwelkomde. "Ik heb jou gekozen als mijn erfgenaam," zei hij, en Shiro antwoordde: "Ik verlang niet naar rijkdom." Op dat moment viel de doos van zijn nek af, en er steeg een witte rook op, waarin de gemummificeerde monnik verscheen.
Zijn vader was ontroerd, accepteerde de woorden van Shiro en verdeelde het bezit onder de broers. Shiro werd een hooggeëerd monnik, en er werden overal in Japan "Atago Jizo"-standbeelden opgericht ter ere van zijn naam.
