Samenvatting
Op een dag, terwijl een rijke koopman door de straat liep, merkte hij een oude man op die door ambtenaren werd meegenomen. "Wat heeft deze oude man gedaan?" vroeg hij. De ambtenaar antwoordde: "Hij heeft zijn heer vermoord." De koopman keek op hem neer met minachting.
Daarna zag hij een jonge man die in ballingschap werd gestuurd, en hij vroeg opnieuw: "Wat heeft deze jongeman gedaan?" De ambtenaar zei: "Hij heeft andermans eigendom gestolen." De koopman herkende het gezicht van de jongeman en dacht: "Hij heeft waarschijnlijk een fout gemaakt vanuit een goed hart." Hij gaf de ambtenaar een gouden munt en hielp de jongeman. De jongeman boog diep en zei: "Ik zal uw genade mijn leven lang niet vergeten," en vertrok dankbaar.
Enkele maanden later werd er een algemene amnestie afgekondigd, en ook die oude man werd vrijgelaten. De koopman wilde graag mensen in nood helpen, maar kon niets doen voor de zware misdaad van de oude man.
Op een zomerse nacht, terwijl de koopman op de veranda naar de maan keek, verscheen er een zwart voorwerp. Een aantal verdachte mannen greep de koopman vast en beval: "Neem ons mee naar onze schuilplaats." De koopman werd de bergen in gebracht, en de leider schreeuwde: "Laat hem op het hout zitten. We verbranden hem!"
"Wat heb ik u ooit aangedaan?" vroeg de koopman, waarupon de leider hem het gezicht van een vijand toonde en zei: "Je minachtende blik, dat vergeet ik niet. Ik zal je verbranden!" Op dat moment werd de koopman door angst overvallen.
Toen viel er een regen van pijlen op het hoofd van de dieven en ontstond er chaos. Een andere groep dieven hielp de koopman en doofde ook het vuur. De leider wendde zich tot de koopman en zei: "Ik wilde u mijn dankbaarheid tonen en heb u geholpen. Ik hoorde dat de oudere leider u in het vizier had, en ik was te laat om u te beschermen."
De koopman knikte diep en betreurde zijn eigen domheid met de woorden: "De mond is de bron van onheil." Door gered te worden, voelde hij opnieuw de waarde van samen helpen.
