Samenvatting
Er was eens een vissersfamilie in een vissersdorp in Chikuzen. De vissersman overleed en zijn vrouw en twee kinderen, een zoon en een dochter, bleven achter. De zoon ging samen met zijn zus vissen, en op een dag kwam de schuldeiser langs.
“Wacht alstublieft! We kunnen het geld niet klaar hebben totdat mijn zonen terug zijn,” smeekte de oude moeder, maar de schuldeiser sprak streng: “Altijd hetzelfde verhaal. Ik blijf hier tot er geld is!”
Terwijl de oude moeder zuchtte, was de dochter aan het oefenen voor een bonodans in de grond. “Moeder, dit is niet het moment om te dansen!” riep de moeder, maar de dochter negeerde haar en bleef dansen.
“Hoor je me niet! Jij bent mijn dochter, en je bent nu achttien. Je schoonzus, die jonger is, verdraagt deze armoede. Je moet haar voorbeeld volgen!” De woorden van de oude moeder maakten de dochter zo woedend dat ze haar geta (houten klompen) gooide en het huis uit rende.
“Ik kan het niet langer uithouden!” riep de woedende moeder en pakte een schaar om haar dochter achterna te rennen. “Laat me gaan! Ik zal zo'n dochter doden!” De schoonzus kwam tussenbeide, maar de moeder schreeuwde: “Zo'n verschrikkelijke dochter kan ik niet vergeven!”
De schoonzus omhelsde de moeder en zei vriendelijk: “Rustig maar.” Daarna ging de schoonzus weg en kwam terug met wierook en gestoomde broodjes. “Wat een echt lieve schoondochter!” zei de oude moeder met tranen van ontroering.
“Nee, het gaat goed met me. Op een dag zal geluk komen,” zei de schoonzus met een glimlach. De schuldeiser, die dit alles had gezien, was ontroerd en zei: “Ik ben geraakt door de vriendelijkheid van de schoondochter. Ik zet de schuld om in lucht.” En hij ging weg.
Kort daarna kwamen de zoon en de schoonzoon terug met vis, en de moeder vertelde hen wat er gebeurd was. “Ik kan het niet vergeven dat je zus zoiets doet! Ze moet hier weg!” De zoon zette zijn zus buiten.
Enkele maanden later hertrouwde de zoon met een andere lieve dochter, en de familie begon elkaar te helpen en samen te werken. “Moeder, laten we vanaf nu samen ons best doen!” zei de zoon, en het gezin kreeg langzaam wat meer ruimte.
