Samenvatting
Er was eens, in het land Shinanō (prefectuur Nagano), een jonge weduwe. Shinanō is de plaats waar de Tempel van Zenkoji staat. De weduwe had haar man enkele jaren eerder verloren en was zo diep droevig dat ze niet langer in god of boeddha geloofde. Sinds de dood van haar man had ze de tempel zelfs niet meer bezocht.
Op een hete dag was ze aan het werk in het veld met een doek om haar hoofd. Plotseling verscheen er een grote koe die vanuit het niets op haar afstormde. De weduwe gaf een grote schreeuw en sprong opzij. Gelukkig kon ze de koe net op tijd ontwijken, maar ze was even verbijsterd. Toen ze naar de koe keek, zag ze dat de doek op het hoofd van de koe was komen te zitten. Toen ze opzij sprong, was de doek van haar hoofd gevallen en had zich aan de hoorn van de koe vastgehapt. De koe draaide twee keer rond in het veld en liep vervolgens weg met de doek nog steeds aan zijn hoorn vast.
Boos riep de weduwe de koe achterna om haar doek terug te halen, maar hoe hard ze ook rende, de snelheid van de koe was te veel voor haar. Na een tijdje vervaagde de koe in de verte en verdween uiteindelijk uit het zicht. De weduwe was buiten adem van het hardlopen. Ze stopte, haalde diep adem en keek om zich heen. Toen ontdekte ze dat ze op het terrein van de Zenkoji-tempel stond.
"Wat is dit?" vroeg ze zich af, terwijl ze naar de grond keek. Daar, in de speeksel van de koe, leken woorden te zijn geschreven.
"Geloof in Boeddha. Of je naar de hel of naar het paradijs gaat, hangt af van of je in Boeddha gelooft."
De weduwe voelde een vreemde stemming. Het leek alsof iemand haar hierheen riep. Ze zette haar stappen richting de hoofdzaal van de tempel. Binnen zong een monnik de sutra. Hoewel ze de inhoud nauwelijks kon begrijpen, voelde ze een gevoel van geruststelling. Al snel stroomden de tranen over haar wangen.
"O, wat een zondige dagen heb ik doorgebracht!" realiseerde de weduwe zich.
Sindsdien begon ze in de boeddha te geloven, bezocht ze regelmatig de tempel en bad ze voor de zielen van haar overleden man en zichzelf.
Enkele dagen later besloot de weduwe de Jizō-beelden in het dorp en aan de rand van het dorp te bezoeken. Toen ze bij het eerste Jizō-beeld kwam, zag ze iets wits boven op het hoofd. Toen ze beter keek, dacht ze: "Oh, dat is de doek die ik kwijt was!"
Het Jizō-beeld met de doek op zijn hoofd had een meelevende blik in zijn ogen. De weduwe besefte dat het dit Jizō-beeld was dat haar in de gedaante van een koe naar de tempel had geleid. Gevoelens van ontzag overkwamen haar, en ze begon steeds meer in de boeddha te geloven en wilde de boeddhistische gemeenschap binnentreden. Ze wist dat het niet gemakkelijk was om een non te worden, maar ze had geen ouders of kinderen om voor te zorgen.
"Ik hoef niet te aarzelen," zei ze tegen zichzelf.
Of de weduwe uiteindelijk echt een non werd, weten we niet. Maar zelfs als ze dat niet deed, leidde ze ongetwijfeld een goed leven. Nu is de vraag: geloof jij in Boeddha?
