Samenvatting
Er was eens een oude monnik die in een bergtempel in een dorp woonde. Op een dag verscheen er een reiziger en vroeg om onderdak voor één nacht. De oude monnik zei: "Dat is goed, maar ik zou graag een ervaring willen horen die je is bijgebleven."
De reiziger antwoordde: "Ik was vroeger een bootsman, en ik ben door piraten aangevallen en in de zee gegooid, en ik heb wanhopig naar de kust gezwommen."
De oude monnik dacht na en begon te vertellen: "Toen ik jong was, was ik een piraat. Op een dag, toen we een boot aanvielen, zag ik de bootsman en een oude monnik. 'Een perfect doelwit. Laten we de lading afnemen!' gaf ik bevel."
De bootsman smeekte wanhopig om genade: "Ik geef alles wat er in deze boot is. Mijn oude moeder is ziek, en ik ben op weg om haar te bezoeken!"
De oude monnik bleef de sutra reciteren alsof er niets aan de hand was, en terwijl ik die monnik in de zee gooide, bleef hij, ondanks dat hij vaak onder water ging, de sutra reciteren. "Wat een volhardende kerel! Maak het af!" riep ik, maar de kinderen steunden de oude monnik.
"Bekijk het! Een kind ondersteunt de monnik!" was ik verbaasd. De onderdanen zagen het onzichtbare kind niet en zeiden: "Ik zie helemaal geen kind." Ik kreeg een rilling en hielp de oude monnik.
De oude monnik keerde terug naar de boot en vroeg me: "Ben je van plan om je reis naar de stad te beëindigen?" De oude monnik antwoordde: "Deze dwaas is een monnik die op het platteland woont." Toen ik vroeg: "Wie was dat kindje dat je onder water steunde?" zei de oude monnik: "Ik heb zo'n kind nog nooit gezien. Het is eervol om de sutra te blijven reciteren."
Roeiend door die woorden, zei ik: "Ben je nog steeds van plan om naar de Enryaku-ji te gaan?" De oude monnik zei: "Ik ben van plan om terug te keren naar de tempel van deze plattelandsdwaas." Maar toen ik zei: "Ik zal je vergezellen," dacht de oude monnik na en antwoordde: "Omdat ik vanaf mijn zevende jaar de sutra reciteerde, zouden die kinderen de tien beschermende jongens zijn waarvan gezegd wordt dat ze degenen die de sutra reciteren beschermen."
Ik begreep voor het eerst de respectabiliteit van de sutra en besloot om onder deze oude monnik te leren. "Zelfs als ze denken dat ik gek ben, verandert mijn vastberadenheid niet," beloofde ik in mijn hart, en ik volgde de oude monnik naar zijn tempel om een leerling te worden. En zo bleef ik de sutra reciteren om mijn verleden slechte daden goed te maken.
