Samenvatting
Er was eens een monnik die aan de rand van de stad woonde. Elke dag verkondigde hij de leringen van Boeddha, maar op een dag merkte hij dat het aantal bezoekers aan het tempel afnam. Verdrietig verklaarde de monnik: "Binnenkort zal ik mij in de rivier werpen en afscheid nemen van deze wereld." De mensen waren verbijsterd en vroegen: "Waarom zou je zoiets doen?" De monnik antwoordde: "Ik wil de zielen redden van degenen die tot nu toe kwaad hebben gedaan."
Vanaf die dag begon de monnik zich voor te bereiden op honderd dagen van het reciteren van sutra's in de tempel. "Je moet jezelf reinigen voor je het water in gaat," zei hij, en het gerucht verspreidde zich razendsnel, waardoor veel mensen de tempel begonnen te bezoeken. "Die monnik probeert ons te redden," dachten ze, en terwijl de menigte zich verzamelden, voelde de monnik zich tevreden bij het zien van de drukte op het pad naar de tempel.
Naarmate de dag van zijn zelfmoord naderde, werd de monnik steeds bezorgder. Eindelijk was het zover; er verzamelde zich een menigte op de oever van de rivier, die riep: "Het is bijna tijd! De monnik gaat springen!" De monnik stapte in een klein bootje en zei: "Het is te licht om mijn leven te offeren; laten we tot zonsondergang wachten."
Al snel viel de nacht, en de monnik besloot dat hij klaar was. "Het is eindelijk tijd," fluisterde hij in zijn gedachten, trok zijn kleding uit en sprong in de rivier. Maar zijn lichaam zonk, dreef weer op en begon wild met zijn armen en benen te spartelen. "Het lijkt erop dat deze monnik spijt heeft," zei iemand.
De monnik vroeg om hulp en werd weer naar de oever getrokken. "Dank u voor het redden van mijn leven," zei hij dankbaar, maar de omstanders keken hem met een kouwelijke blik aan en er klonken verontwaardigde stemmen: "Wat een schande, leugenachtige monnik!" Sommigen gooiden zelfs stenen naar hem. Terwijl de vluchtende monnik de beledigingen aanhoorde, zwoer hij in zijn hart: "Ik zal het zeker terugbetalen," en hij ging weg.
