Samenvatting
Er was eens, in de stad Kyoto, een arme man en zijn vrouw. Op een dag klaagde de vrouw tegen haar man over hun arme leven.
"Ik ben moe van dit arme leven. We hebben nauwelijks te eten en altijd dezelfde kleren. We hebben nooit nieuwe gekocht. Bedelen is nog beter. Ik wil dit treurige leven niet meer, dat is genoeg. Ik zou gelukkig zijn als je een dief of een wegpiraat werd, dan kon ik nieuwe kleren kopen."
"Stom gedoe! Ik ga geen zo'n verschrikkelijk persoon worden. Weet dat er veel arme mensen in de wereld zijn, en sommigen zijn nog armer dan wij," vermaande de man zijn vrouw.
"Dan wil ik van je scheiden. Laten we scheiden. Ik vind wel een rijke man en ga met hem verder."
Toch waardeerde de man zijn vrouw, en hij kon zich geen leven zonder haar voorstellen. Elke dag maakte hij zich zorgen over haar onvrede. Hij was bang dat ze hem misschien zou gaan haten.
Op een avond liep er een mooie vrouw voorbij in elegante kleren. In een opwelling vergreep hij zich aan haar, vermoordde ze en stal haar kleren en geld. Haastig kwam hij thuis en zei tegen zijn vrouw:
"Je vroeg me om een wegpiraat te worden, en kijk, ik heb een vrouw vermoord en haar kleren en geld meegenomen. Ik heb iets vreselijks gedaan."
Echter, tot zijn verbazing vond zijn vrouw het mooi om de mooie kleren te zien en leek ze blij. Desondanks voelde de man op dat moment een groeiend ongemak tegenover zijn vrouw.
De volgende dag droeg zijn vrouw de kleren en ging ze naar buiten. Er gebeurde iets afschuwelijks. Net nadat ze het huis verliet, werd ze vermoord door iemand.
"Dit moet de straf zijn voor wat ik heb gedaan."
De man beklom de berg Koya om zich in te laten wijden. Dagelijks las hij soetra's en bood hij gebeden aan voor de vrouw die hij had vermoord.
Op een avond kwam er een pasgewijde monnik op bezoek. De twee mannen deelden hun levensverhalen. De bezoekende monnik vroeg de monnik:
"Wat heeft je doen besluiten om je in te laten wijden? Ik woonde vroeger in Kyoto, maar na een tegenslag heb ik de keuze gemaakt om me te wijden."
"Ik was ook in Kyoto, maar ik deed iets vreselijks en besloot me in te wijden," antwoordde de monnik.
"Als het geen probleem is, kun je me dan misschien wat meer vertellen? Ik beloof dat ik het niet zal doorvertellen."
De monnik sprak over zijn zonden. De bezoekende monnik toonde interesse en vroeg continu door.
"Wanneer gebeurde het? Welke kleur had de kimono? Hoe oud was ze?"
De monnik vertelde zijn verhaal zoals hij zich herinnerde. De bezoekende monnik knikte meerdere keren terwijl hij luisterde. Toen het verhaal ten einde liep, zei de bezoekende monnik:
"Wat zeg je nu! De vrouw die je vermoordde, was ongetwijfeld mijn vrouw. Eigenlijk heb ik de dag erna ook een vrouw vermoord. Ze droeg de kimono van mijn vrouw. Toen ik vroeg waar ze die had gekregen, antwoordde ze niet en vluchtte ze, dus achtervolgde ik haar en stak haar neer. Daarom besloot ik me in te wijden... Als die verschrikkelijke reeks gebeurtenissen niet was gebeurd, zou ik me nooit hebben ingewijd of in contact zijn gekomen met de boeddhistische teksten. Jij hebt me geholpen om me in te wijden. Laten we samen voor onze overleden vrouwen bidden."
De twee mannen grepen elkaars handen en huilden. De twee monniken trokken zich terug in de bergen en ondergingen strenge training.
