Samenvatting
Lang geleden hoorde een vos de mantra's van een monnik die in een oude tempel in India woonde en begon te geloven dat "wie een nobel hart heeft, de koning der dieren kan worden." Met deze gedachte in zijn hoofd liep de vos verder en ontmoette een andere vos.
"Kijk! Ik ben een nobele vos!" zei een vos met opgeheven hoofd, terwijl hij een andere vos uitnodigde om op zijn rug te klimmen.
De volgende vos die verscheen, liet zich inspireren en klom ook op de rug van een andere vos. Zo vormden de vossen een rij en volgden ze elkaar op. "Wij zijn de nobele legermacht van vossen!" zei één van hen trots. Een hond die dit zag, dacht: "Die vos moet wel de koning der wilde dieren zijn," en boog zijn hoofd langs de kant van de weg.
De nobele vos klom achtereenvolgens op de rug van honden, herten, tijgers, beren en uiteindelijk op die van een olifant. De vos dacht: "Nu ben ik de koning der honderd dieren!"
Maar toen verscheen er een leeuw en de vos werd nog arrogant. "Laat me op jouw rug zitten," zei hij. De leeuw antwoordde: "U bent de koning der honderd dieren. Klim gerust op." De vos was in de zevende hemel en strekte zijn rug nog verder.
"Laat ik nog meer leeuwen om me heen verzamelen," dacht hij en ging naar een uitgestrekt veld. De dieren zeiden: "Onze nieuwe leider heeft zelfs de verschrikkelijke leeuwen vrienden gemaakt!"
Toch begonnen de leeuwen gewoonlijk te brullen. "Grrrr!" Op dat moment werd de vos door angst overmand, greep de manen van de leeuw, maar werd met een krachtige brul de lucht in geworpen en kwam hard op de grond terecht, waarbij hij stierf.
De leeuw mompelde: "Vos, ik liet je op mijn rug zitten omdat ik dacht dat je de koning der honderd dieren was, maar je viel gewoon af toen ik even brulde. Ik heb me laten bedriegen door zo'n armetier. Maar dit is de ware staat van zaken." En toen verliet hij zijn hol.
