สรุป
ในอดีตกาล ได้มีงานเลี้ยงใหญ่ที่ปราสาทของเจ้าชาย เจ้าชายได้เชิญแขกจำนวนมากมาร่วมงาน รับประทานอาหารอร่อย ดื่มสุรา ร้องเพลงและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปแม้จะถึงกลางคืน แขกๆ รู้สึกเหน็ดเหนื่อย
ในนั้นมีภรรยาของเจ้าชายที่ตั้งครรภ์อยู่ เธอได้เผลอผายลมต่อหน้าลูกค้าจำนวนมาก เสียงที่ได้ยินทำให้เจ้าชายโกรธมากและพูดว่า “ไร้ยางอาย! ทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร เธอไม่ใช่ภรรยาของฉันอีกต่อไป ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เจ้าชายได้ให้ภรรยาอยู่ในเรือเล็กและโยนลงไปในทะเล หลังจากนั้นไม่กี่วัน ภรรยารู้สึกหมดสติและได้ไปถึงเกาะเล็กๆ ชาวประมงในเกาะเห็นเธอและดีใจว่า “ยังหายใจอยู่ ยังมีชีวิตอยู่” และกล่าวว่า “ตั้งครรภ์อยู่ด้วย” คนในเกาะที่ใจดีได้ดูแลเธอและสร้างบ้านเล็กๆ ให้เธอ
ต่อมา เธอได้คลอดบุตรชายที่แข็งแรงในบ้านนั้น แม่ของเขาเป็นคนเงียบๆ แต่เด็กชายกลับเต็มไปด้วยพลังและเล่นกับเด็กๆ ในเกาะ
วันหนึ่ง เมื่อลูกชายอายุสิบสองปี เขาถามแม่ว่า “ทำไมทุกคนมีพ่อ แต่ฉันไม่มี?” แม่จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง “จริงๆ แล้ว เธอเป็นลูกของเจ้าชายนะ ตอนที่เธออยู่ในท้อง ฉันผายลมต่อหน้าคนอื่นจึงทำให้เรามาอยู่ที่เกาะนี้”
เด็กชายตัดสินใจที่จะไปพบพ่อแม้ว่าแม่จะไม่เห็นด้วย ตอนเช้าถัดมา เขาได้ออกเดินทาง พายเรือไปสามวันสามคืน
ในที่สุด เขาก็เห็นปราสาทใหญ่บนภูเขา เมื่อเขาได้ลงจากเรือ เขาก็พบดอกคามิลเลียที่สวยงาม เด็กชายจึงถือกิ่งคามิลเลียและเดินไปที่ปราสาท
“ใครต้องการคามิลเลียทองคำ? ใครต้องการคามิลเลียทองคำ?” เขาเรียกเสียงดังขณะที่เดินรอบๆ ปราสาท
เจ้าชายได้ยินเสียงนี้และสั่งให้ซามูไร “จริงๆ ด้วย คามิลเลียทองคำ รวบรวมเด็กนั่นให้มาเดี๋ยวนี้” และเด็กชายก็ถูกนำตัวไปที่เจ้าชาย
เจ้าชายมองไปที่เด็กชายที่สกปรกและกิ่งคามิลเลียธรรมดา และพูดว่า “อย่าพูดเท็จ นี่ไม่ใช่คามิลเลียทองคำ เตรียมตัวให้ดี!”
เด็กชายมองไปที่ใบหน้าของพ่อและพูดว่า “คามิลเลียนี้จะออกดอกทองคำได้เมื่อปลูกโดยคนที่ไม่เคยผายลม” เจ้าชายปฏิเสธด้วยเสียงดัง “ไม่มีคนแบบนั้นหรอก!”
เด็กชายพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงส่งแม่ไปเกาะ?”
เจ้าชายตกใจและพูดว่า “เธอคือบุตรของฉันงั้นเหรอ ขอโทษนะ ฉันขอโทษที่ตอนนั้นฉันโง่ กรุณาให้อภัยฉัน”
เจ้าชายได้ขอโทษบุตรชายและนำแม่กลับมาที่ปราสาท หลังจากนั้น บุตรชายได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพ่อและแม่ของเขา และชีวิตของพวกเขาก็มีความสุขอย่างมาก
