สรุป
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสาวน้อยน่ารักคนหนึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขา วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ เธอออกไปเก็บหน่อไม้กับเพื่อนๆ แต่เธอกลับหลงเข้าไปในป่าลึกโดยไม่ทันตั้งตัว
“มีใครอยู่ไหม?” เธอเรียก แต่ป่านั้นเงียบเชียบ เมื่อ夕คล้อยลงมา สาวน้อยเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอพบกระท่อมหลังหนึ่งจึงเคาะประตู “ขอโทษค่ะ ฉันหลงทางในป่า!”
เมื่อประตูเปิดออก มีแม่มดผมขาวยืนอยู่ “เธอไม่กลัวหรือ?” แม่มดยิ้มอย่างท้าทาย สาวน้อยตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ว่าเป็นแม่มดหรือปีศาจ ฉันก็ไม่สน ขอให้ฉันพักคืนนี้ที่นี่เถอะ”
“น่ากินดีนะ จะกินเธอซะดีไหม?” แม่มดพูด ขณะที่สาวน้อยแทบจะร้องไห้ “แต่ยังไงฉันก็อยากพักที่นี่!” เธอขอร้อง คุณยายรู้สึกสะเทือนใจ “ฉันชอบคำพูดนั้น” เธอยิ้ม
“คืนนี้ไม่ได้ แต่ฉันจะให้อันนี้” แล้วก็ยื่นเสื้อคลุมเก่าๆ ให้ “ถ้าใส่มัน เธอจะเป็นอะไรก็ได้ ลองนึกถึงสิ่งที่อยากกินดู” เมื่อสาวน้อยใส่เสื้อคลุม สองข้าวปั้นก็ปรากฏขึ้น
“ถึงเวลาที่เธอจะออกไปแล้ว แปลงร่างเป็นคนแก่” แม่มดแนะนำ สาวน้อยจึงแปลงร่างเป็นแม่มดและเดินต่อเข้าไปในป่า แต่เธอกลับโดนแม่มดคนอื่นพบเข้า
“ช่วยด้วย!” เธอร้อง แต่เสียงนั้นกลับฟังดูเหมือนเสียงของแม่มด “ไม่ค่อยน่าสงสัย” แล้วแม่มดก็ปล่อยเธอไป
สาวน้อยถึงหมู่บ้านอย่างปลอดภัยและเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ “จริงๆ แล้วฉันหลงทาง สามารถพักที่นี่ได้ไหม?” เธอขอ บ้านเจ้าของตอบว่า “เชิญเข้ามาเถอะ”
สาวน้อยพักผ่อนอยู่ในบ้าน และไม่นานเจ้าของบ้านก็พาลูกชายกลับบ้าน เมื่อเห็นสาวงามหลับอยู่ เขาถามด้วยความแปลกใจว่า “ใครกัน?” “ดูเหมือนจะเป็นคนแก่” เจ้าของบ้านพูด แต่ลูกชายคิดว่า “ถ้าคิดดีๆ เธออาจจะเป็นสาวน่ารักก็ได้”
ทั้งคู่ฟังเรื่องราวของสาวน้อยและรับรู้ว่าเธอคือสาวตัวจริง “ฉันจะพาเธอกลับบ้าน” เจ้าของบ้านพูด และลูกชายก็เริ่มไปหาเธอ สุดท้ายพวกเขาก็ตกหลุมรักกันและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
