สรุป
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีร้านย้อมผ้าของนกฮูกอยู่ในป่า ที่นั่นนกในป่ามักจะรวมตัวกันเพื่อขอย้อมขนของพวกเขา
วันหนึ่ง นกกาเริ่มต้นสีขาวได้มาที่ร้านย้อมผ้า นกฮูก โปรดย้อมขนให้ด้วยสีที่สวยที่สุดในป่า! นกกาได้พูดขึ้น
ได้เลย! ฉันจะย้อมให้ด้วยสีที่สวยที่สุดในป่า นกฮูกตอบกลับ
หลังจากนั้น นกฮูกได้ย้อมนกกาให้เป็นสีดำสนิทขณะที่นกกาเผลอหลับอยู่บนเก้าอี้
นกกาตื่นขึ้นมาและตกใจพูดว่า อะไรน่ะ สีนี้! สีดำมันสกปรก! ย้อมใหม่ให้หน่อย!
นกฮูกยิ้มและพูดว่า แต่ว่าสีดำคือสีที่สวยที่สุดในป่านะ
นกกาส่ายหัวและพูดว่า ไม่มีทาง! ฉันไม่ชอบสีดำ ขอเปลี่ยนเป็นสีอื่นเถอะ!
นกฮูกพูดด้วยความรู้สึกผิด ขอโทษนะ ฉันไม่สามารถเปลี่ยนสีดำให้เป็นสีอื่นได้
ตั้งแต่นั้นมา นกกาได้ปฏิบัติต่อนกฮูกด้วยความเย็นชาเมื่อเขาพบกัน นกฮูกตัวนั้น น่ากลัวจริงๆ! นกกาคิดในใจ
ดังนั้นจนถึงทุกวันนี้ นกฮูกจึงกลัวนกกา และไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ในเวลากลางวัน นกฮูกจึงออกไปข้างนอกอย่างลับๆ หลังจากนกกาหลับสนิทแล้ว
