สรุป
วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ นักเดินทางได้แวะที่ร้านชา นี่คือสถานที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อนจริงๆ นักเดินทางพึมพำขณะมองดูใบไม้สีเขียวที่สวยงามรอบตัว เสียงน้ำไหลในลำธารฟังดูสบายและเมื่อนักเดินทางหันไปมอง ก็เห็นเด็กคนหนึ่งกำลังตกปลาอยู่ที่ริมฝั่ง แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะนั่งเฉยๆ และไม่ได้จับปลาเลย
สวัสดีครับ วันนี้อากาศดีนะ ตกปลาสนุกไหม? นักเดินทางไม่สามารถอดใจได้จึงถาม เด็กตอบด้วยเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อยว่า สวัสดีครับ ผมชอบตกปลา
ไม่ต้องเสียใจขนาดนั้นหรอก มีขนมจีบไหม? ผมเลี้ยงเอง นักเดินทางพูดด้วยความใจดี
จริงหรือครับ ลุง! ใจดีจัง ขอบคุณครับ! เด็กเริ่มมีแววตาสว่างขึ้น นักเดินทางพาเด็กไปที่ร้านชา และสั่ง ขนมจีบสามชิ้นกับชาอีกหนึ่งชิ้น ให้มันเป็นของผม
ขณะที่เด็กเคี้ยวขนมจีบ เขากล่าวด้วยความภูมิใจว่า วันนี้ปกติตกปลาได้สองตัว แต่วันนี้ตกได้สามตัวนะ
นักเดินทางรู้สึกสงสัย แต่ในย่ามไม่มีปลาเลยไม่ใช่เหรอ? เขาถาม เด็กชี้นิ้วไปและตอบว่า ลุงนี่แหละ ตัวที่สามที่ตกวันนี้
นักเดินทางยิ้มแหยๆ และกล่าวว่า ฉันเหรอ? เหยื่อของนาย? อืม น่าประทับใจ! แต่เขาก็รู้สึกสงสารเด็กและถามด้วยความอ่อนโยน เอ๊ะ แล้วนายอยู่ที่ไหนกัน?
แน่นอนครับ อยู่ที่นั่นครับ เด็กตอบด้วยความกระตือรือร้นและชี้ไป พ่อของผมอยู่ที่นั่นครับ แม่ของผมก็อยู่ที่นั่น แม่ทำขนมจีบอร่อยมาก
แม่ของเด็กยิ้มและโค้งให้นักเดินทาง ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ขอให้มาที่นี่อีกนะ แสดงความขอบคุณ
นักเดินทางรู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มชัดเจน เขาถูกเด็กหลอกอย่างเต็มที่ และพลังในการเดินทางก็หายไปในทันที สุดท้าย เด็กคนนี้จับไม่ใช่ปลาแต่เป็นมนุษย์ เขาแค่สนุกกับการจับเหยื่อเท่านั้นเอง
