สรุป
ในบ้านของแต่จิมายะมีเจ้าของชื่อคิวเอเมน ซึ่งมีลูกสาวน่ารักอายุสิบหกปีชื่อโอนัตสึ โอนัตสึไม่สนใจเค้ารูป ๆ ที่มาหาเธอเลย วันหนึ่งมีชายหนุ่มชื่อคิวโจโรที่ทำงานในร้านข้าวถูกจ้างเข้ามาใหม่ เขาเป็นผู้สืบทอดของโรงแรม แต่ถูกตัดขาดจากครอบครัวเพราะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงใจง่าย ตอนนี้เขาทำงานเป็นคนรับใช้
คิวโจโรเปลี่ยนใจและตั้งใจทำงานอย่างหนัก แต่คืนหนึ่งเมื่อแม่บ้านแก้ผ้าให้เขา กลับพบจดหมายรัก มันเป็นจดหมายจากผู้หญิงใจง่ายที่รักคิวโจโร โอนัตสึเห็นจดหมายและเริ่มคิดว่า คิวโจโรเป็นผู้ชายแบบไหนนะ และในไม่ช้าเธอก็เกิดความรักต่อเขา
ไม่กี่วันต่อมา สาว ๆ ของแต่จิมายะออกไปชมดอกไม้ และคิวโจโรทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลข้างนอก โอนัตสึมีความรู้สึกอยากเรียกเขาและคิดว่า นี่คือโอกาสดีแล้วหรือ... แต่แม่บ้าน...
ตอนนั้นเสียงของการเต้นรำสิงโตดังขึ้น เมื่อแม่บ้านออกไปเต้น คิวโจโรก็เข้ามาใกล้ ๆ
คนที่รักคุณ โอนัตสึซัง
ผมรักคุณ คิวโจโรซัง
ทั้งสองได้ผูกพันกันและตัดสินใจที่จะหนีไปด้วยกัน แต่โชคชะตากลับโหดร้าย เมื่อพวกเขาพยายามจะขึ้นเรือ กลับถูกจับโดยผู้ติดตามที่ถูกกำหนดให้จับตา และถูกกล่าวหาว่า คิวโจโรพยายามขโมยเหรียญทอง จนถูกประหารชีวิต
โอนัตสึที่ไม่รู้ว่าคิวโจโรถูกประหาร ยังคงภาวนาให้เขาอยู่รอดทุกวัน แต่วันหนึ่ง เธอได้ยินเด็ก ๆ ร้องเพลง ถ้าฆ่าคิวโจโร ก็ให้ฆ่าโอนัตสึด้วย และรู้ชะตากรรมของเขา คุณตายแล้วเหรอ? เมื่อเธอถามพี่เลี้ยงด้วยน้ำตา พี่เลี้ยงบอกความจริง เธอรู้สึกใจสลาย
ถ้าฆ่าคิวโจโร ก็ให้ฆ่าโอนัตสึด้วย
โอนัตสึลืมความเศร้าและหัวเราะลั่นขณะเต้นรำ เธอยังคงไปที่ที่คิวโจโรหลับใหลและวนเวียนอยู่ใต้ต้นซากุระที่เต็มไปด้วยความทรงจำของทั้งสอง ความรักนั้นข้ามผ่านความตายและควบคุมหัวใจของเธออย่างสมบูรณ์
