สรุป
นุชญาเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ลี้ลับที่เมื่อเธอสัมผัสสิ่งของต่าง ๆ ความทรงจำในอดีตก็ลอยเข้ามาในจิตใจ ทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานมาตั้งแต่ยังเด็ก
วันหนึ่ง เมื่อเธอเหน็ดเหนื่อยกับความมืดมนของอดีตที่คู่หมั้นของเธอครอบครอง เธอจึงตัดสินใจหนีออกไปโดยขับรถเลียบถนนขึ้นภูเขา แต่โชคร้าย รถของเธอก็ดับกลางทางในคืนที่เต็มไปด้วยหมอก
ในขณะนั้น รถคันหนึ่งเข้ามาอย่างเงียบสงบ และชายแปลกหน้าก็ออกมาช่วยเหลือ โดยที่ไม่มีอีกทางเลือก นุชญาจึงขึ้นรถของชายคนนั้นและสังเกตเห็นจี้เล็ก ๆ ที่หล่นอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร เมื่อเธอหยิบจี้ขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ ภาพมืดมนก็พุ่งเข้ามาทำลายจิตใจเธอ — ภาพในตรอกที่มีแสงสว่างอ่อน ๆ แสดงให้เห็นหญิงสาวถูกคอขันอย่างโหดร้ายในขณะที่พยายามเอาชีวิตรอด
ชายเปิดปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกล่าวว่า "นี่คือของที่คนที่ฉันเคยรักไว้ทิ้งไว้" ตามเรื่องเล่าของเขา ภรรยาของเขาได้จากไปในลักษณะที่ลึกลับ โดยที่ความจริงเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเธอยังคงถูกซ่อนเร้นอยู่ในความมืด แต่ในความทรงจำลึก ๆ ของนุชญา เธอก็เริ่มเห็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ซึ่งมันคือความจริงอันน่ากลัวที่บังเอิญผสมผสานกับความทรงจำบางส่วนของเธอในคืนนั้นที่ถูกลืม
และสุดท้ายของเรื่อง ชะตากรรมได้เปิดเผยความลับอันน่าตกใจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของชายคนนั้น เมื่อความจริงเผยว่าชายคนนั้นแท้จริงแล้วเป็นวิญญาณของคนที่เคยทำบาปลึกซึ้งจนต้องจ่ายแพ้ด้วยการสูญเสียภรรยาที่รักอยู่ การมีอยู่ของเขาได้ทับซ้อนกับความทรงจำที่นุชญาตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และโศกนาฏกรรมทั้งสองจึงรวบรวมเป็นชะตากรรมอันเดียวกัน ในขณะที่รถคันนั้นค่อย ๆ หายไปในค่ำคืนที่มืดมิด นุชญาจ้องมองไปที่มือที่สั่นไหวของเธอและรู้สึกถึงความสยองขวัญอันเงียบงันจากชะตาที่บังคับให้เธอต้องเผชิญกับบาปที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
