สรุป
วันนั้น, สมชายที่เศร้าหมองจากความรักที่ล้มเหลวได้นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งในสวนสาธารณะ โดยจับถือกล่องดนตรีแห่งความทรงจำไว้ ท่วงทำนองอันนุ่มนวลได้นำความทรงจำเกี่ยวกับสัญญาความรักที่เคยแลกเปลี่ยนกันกลับมาในความเงียบสงบ แต่ในขณะเดียวกันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดในใจและความคิดถึงที่ไม่เคยจางหาย
ทันใดนั้น, แสงวาบเล็ก ๆ ส่องผ่านสายตาของเขา เมื่อมองไป เขาเห็นเด็กสาวในชุดไว้อาลัยสีดำ รินน้ำตาอย่างเงียบ ๆ ด้วยดวงตาอันเต็มไปด้วยความเศร้า สมชายรู้สึกถึงความเปราะบางในใจของเธอจึงกล้าทักทาย เด็กสาวเปิดเผยว่าเธอได้สูญเสียแม่และจมอยู่ในความสิ้นหวัง แม้จะลังเลอยู่บ้าง สมชายจึงมอบกล่องดนตรีอันสุขค่าที่เขาเคยอุ้มเลี้ยงความทรงจำไว้ออกไป เพื่อหวังว่าอย่างน้อยมันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเธอ
ในวันนั้น ทั้งคู่ได้แบ่งปันช่วงเวลาที่เงียบสงบร่วมกันและสัญญาว่าจะพบกันอีกในเวลาเดียวกันในสัปดาห์หน้า อย่างไรก็ตาม เมื่อวันนัดพบใกล้เข้ามาทีละน้อย สมชายเริ่มสังเกตเห็นในสีหน้าของเด็กสาวความเย็นชาและความเศร้าที่แอบแฝงอยู่ ในเย็นหนึ่ง เขาได้ยินข่าวลือจากผู้อาวุโสท้องถิ่นว่าในสวนสาธารณะนี้มีวิญญาณของเด็กสาวผู้สูญเสียแม่จี้จองอยู่ ด้วยความรู้สึกระทึกที่ไม่อาจเพิกเฉย สมชายไม่สามารถระงับความรู้สึกแปลก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจของเขา
แล้ว, ในคืนของวันนัดพบ เด็กสาวในชุดไว้อาลัยที่นั่งบนม้านั่งตามที่เคยรับ กล่องดนตรีถูกส่งมอบอย่างเงียบสงบ และในพริบตานั้น เธอถูกโอบรับด้วยแสงอ่อน ๆ จนค่อย ๆ จางหายไปเหมือนภาพลวงตา ด้วยความตะลึง สมชายมองไปที่ม้านั่งแล้วสังเกตเห็นชื่อของเขาที่แกะสลักไว้ที่มุมหนึ่ง ความทรงจำอันช็อกกลับคืนขึ้นมา ทำให้เขาตระหนักว่าเขาเองเคยเป็นชายหนุ่มที่สูญเสียชีวิต ณ ที่แห่งนี้
ความจริงนั้นโหดร้ายจริง ๆ เด็กสาวในชุดไว้อาลัยที่สมชายพบคือวิญญาณของหญิงผู้สูญเสียแม่และจมในความอาลัย โดยที่กล่องดนตรีเป็นสายสัมพันธ์เพียงอย่างเดียวของเธอ แต่เมื่อสมชายได้สัมผัสกับเธอด้วยหัวใจที่อบอุ่นในพริบตา เขาก็ถูกสาปให้ต้องติดอยู่ในที่แห่งนี้โดยไม่มีทางหนี ในที่สุด เขาก็กลายเป็นผีผู้พิทักษ์สวนสาธารณะ ที่คอยปลอบโยนจิตวิญญาณของผู้ทุกข์ทรมานจากความเศร้าเหมือนกัน
จนถึงทุกวันนี้, ในความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ท่วงทำนองอ่อน ๆ ของกล่องดนตรียังคงก้องกังวาน บอกเล่าถึงความอบอุ่นแห่งความรักที่เคยถูกถักทอและความเศร้าของจิตวิญญาณผู้ถูกหลอกหลงโดยชะตากรรม สมชายยังคงลอยอยู่ในสวนสาธารณะอย่างเงียบ ๆ เพื่อยินดีต้อนรับผู้มาเยือนในอนาคตตลอดไป
