สรุป
มันเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว วันหนึ่งที่เงามืดของการนอกใจได้ปกคลุมทุกสิ่ง สมชายได้พบปะกับจารุอย่างลับๆ ในความสัมพันธ์นอกใจที่ทรยศคู่รักของเขา สุจิตรา จารุ ซึ่งแม้จะเป็นเพื่อนสนิทของสุจิตรา ด้วยวิธีเข้าหาอันชาญฉลาดของเธอได้ปลุกไฟแห่งความลับในใจสมชาย แต่เขาก็ถูกรบกวนด้วยความรู้สึกผิดและความกลัวในความลับอับอายที่ซ่อนเร้นมาตั้งแต่เด็ก นั่นคือความจริงที่หูของเขายาวเหมือนหูของลา
วันหนึ่ง ขณะที่สมชายเดินผ่านบริเวณไซต์งานก่อสร้างขนาดใหญ่ที่กำลังดำเนินอยู่ ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่คึกคัก เขาได้ยินเสียงแปลกๆ เสียงนั้นนุ่มนวลคล้ายกับเสียงกระซิบของจารุ แต่กลับแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย เมื่อเวลาผ่านไป เสียงนั้นกลับชัดเจนขึ้นและดึงดูดความรู้สึกผิดและความอับอายที่ซ่อนอยู่ในใจเขา เหมือนกับเวทมนตร์ที่ปลุกความทรงจำนั้นขึ้นมา
ไม่สามารถทนความสับสนได้อีกต่อไป สมชายจึงเผด็จถามจารุ และน้ำตาที่ไหลรินของเธอได้เผยความลับว่า ในอดีตเธอก็เคยมีความอับอายเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของตัวเองเช่นกัน ตามตำนานเล่าว่า หลุมใหญ่ในไซต์งานก่อสร้างแห่งนี้เปรียบเสมือนกระจกวิเศษที่สามารถเผยความจริงอันซ่อนเร้น จารุรู้สึกว่า โชคชะตาของสมชายที่จะหลีกเลี่ยงการถูกเปิดโปงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีก ทั้งการทรยศและจุดอ่อนของเขาที่เป็น “หูของลา” กำลังจะถูกเปิดออกผ่านเสียงที่มาจากหลุมนั้น
ในวันแห่งชะตากรรม สมชาย จารุ และสุจิตรา ผู้ซึ่งทุกอย่างถูกเปิดเผย ทั้งสามได้มารวมตัวกันที่ไซต์งานก่อสร้าง จากหลุมนั้น เสียงเศร้าสลดผสมกับความลับอันปั่นป่วนของสมชายก้องกังวาน สุจิตราอย่างอ่อนโยนกล่าวว่า "ไม่ว่าคุณจะพยายามปิดบังมันแค่ไหน ความจริงก็ได้ถูกจารึกอยู่ในใจของเราแล้ว" ในขณะนั้น แม้จะเต็มไปด้วยความสิ้นหวังต่อการโกหกและความอ่อนแอของตน สมชายก็ตัดสินใจยอมรับในที่สุดว่าความเป็นจริงของเขา — หูที่ยาวเหมือนหูของลา — เป็นส่วนหนึ่งของเขา
ด้วยเหตุนี้ ความลับของเขาจึงถูกเปิดโปงสู่สายตาชาวโลก และวันที่ประดับด้วยการหลอกลวงก็ได้สิ้นสุดลง แน่นอนว่าทุกคนแม้จะถูกห่อหุ้มด้วยอำนาจหรือเสน่ห์เพียงใด ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นก็สุดท้ายจะต้องปรากฏออกมา นั่นคือจุดจบที่ขัดแย้งและน่าขันซึ่งถูกจารึกไว้ในชะตากรรมของทั้งสามคน
