สรุป
ในเช้าวันหนึ่ง หลังจากที่อรัญญาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นแผลกระเพาะอาหารเล็กน้อยที่โรงพยาบาล เธอก็เดินกลับบ้านด้วยความห่วงใยในใจ ทางเดินของเธอพาเธอไปสู่ร้านกาแฟ 'ซัมโพธุม' ซึ่งมีป้ายที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน เธอพบชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าคล้ายกับเพื่อนร่วมงานที่ถูกส่งไปปฏิบัติงานในต่างประเทศ ยิ้มให้จากหลังเคาน์เตอร์ แม้จะรู้สึกตกใจและไม่แน่ใจ เธอก็เพิ่งออกจากร้านเมื่อไม่นานก็ได้รับข่าวจากบริษัทว่าเพื่อนร่วมงานของเธอได้จากไปอย่างกะทันหัน
ไม่กี่วันต่อมา อรัญญากลับไปที่ 'ซัมโพธุม' ในบรรยากาศที่อึดอัด และครั้งนี้เธอได้พบกับลูกพี่ลูกน้องที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาแลกเปลี่ยนทักทายด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ข่าวร้ายก็กลับเข้ามาใหม่ คนที่ใกล้ชิดของเธอเสียชีวิตต่อเนื่อง ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจเธอ
ในที่สุด เธอก็ได้พบกับอาจารย์ที่เคยสอนในมหาวิทยาลัย ซึ่งเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของร้าน รอยยิ้มอันอบอุ่นที่เคยเป็นประกายในวันเวลาที่ผ่านไปกลับหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงกระซิบของข่าวลืออันแผ่วเบา ท่ามกลางความกลัวและความอยากรู้ที่ผสมผสานกัน อรัญญาตัดสินใจที่จะไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ใน 'ซัมโพธุม'
คืนหนึ่งที่เธอกลับมาเยือนอีกครั้ง ภายใต้แสงสลัวที่ไม่เหมือนปกติ เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้ากระจกเก่าในส่วนลึกของร้าน ภาพในกระจกสะท้อนใบหน้าของบุคคลที่เธอพบมาทั้งหลาย ซ้อนทับกันจนกลายเป็นรูปลักษณ์หนึ่งอย่างชัดเจน ด้วยความตกตะลึง เธอค่อยๆ ตระหนักว่าสิ่งที่เธอพบไม่ใช่คนอื่น แต่คือแผ่นสะท้อนของอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของตัวเธอเอง ‘ซัมโพธุม’ ปรากฏตัวเป็นประตูลึกลับแห่งภาพลวงตาที่อยู่ระหว่างความตายและการเกิดใหม่ เป็นเงาสะท้อนของชะตากรรมที่แฝงอยู่ในจิตใจของเธอ
จุดจบ — ทุกการพบกันเป็นข้อความแห่งความเศร้าที่พยากรณ์ถึงการสิ้นสุดของชีวิต ในวินาทีสุดท้าย ภาพในกระจกของอรัญญาได้ปรากฏรอยยิ้มอ่อนๆ พร้อมกับคำกระซิบว่า "ฉันอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว" พร้อมกับคำพูดนั้น เธอก็ค่อยๆ ถูกดูดหายเข้ามาในอาณาเขตระหว่างความเป็นจริงกับภาพลวงตา จนในที่สุดเธอก็จางหายไปอย่างช้าๆ
