Samenvatting
De Wraak van de Schaduw
Er was eens een klein dorpje, verscholen tussen de hoge bergen. De dorpsbewoners leefden in vrede, tot de dag dat er een vreemde reiziger arriveerde. Hij had een schimmige uitstraling en sprak weinig, maar zijn ogen gloeiden van wrok. De dorpelingen voelden onmiddellijk aan dat hij geen goede bedoelingen had. Men fluisterde over de spreekwoorden, en één in het bijzonder kwam naar voren: "Niet samen onder één hemel." Het idee om de vreemdeling te vertrouwen, was hun fataal geworden.
De vreemdeling begon langzaam maar zeker de dorpelingen tegen elkaar op te zetten. Hij fluisterde leugens en zaadde onenigheid tussen buren. Vertrouwen werd wantrouwen, en vrienden werden vijanden. Al snel ontstond er een oorlog tussen de verschillende huishoudens, en de eens zo vredige gemeenschap viel in duisternis. De vreemdeling keek toe terwijl zijn duivelse plan zich ontvouwde, met een glimlach op zijn gezicht.
Op een nacht, toen de maan vol aan de hemel stond, verzamelde de wrok die de dorpsbewoners in hun harten hadden gekweekt zich. Ze wisten dat de vreemdeling achter hun ondergang zat en besloten dat er maar één manier was om hem te stoppen. Gewapend met fakkels en hun woede, stormden ze naar het huis waar hij verbleef. Maar de vreemdeling was al verdwenen in de schaduw, niets meer dan een fluistering in de wind. De dorpelingen, verblind door hun woede, beslisten dat niemand meer ooit in hun dorp zou mogen blijven, uit angst voor hetzelfde lot.
De dagen verstreken, en hun wrok veranderde in wanhoop. De vreedzame dagen waren voorgoed voorbij. De dorpelingen gaven elkaar de schuld van hun ellende, maar niemand kon de wrede schaduw vergeten die hen in de afgrond had gedreven. Het spreekwoord "Niet samen onder één hemel" spookte door hun bestaan, een constante herinnering aan de destructieve kracht van haat. En zo werd het dorp nooit meer hetzelfde, gevangen in de duisternis van hun eigen harten, terwijl de schaduw van de vreemdeling altijd dichtbij bleef.
