Samenvatting
Het Fluisterende Hout
In een klein dorpje, omringd door dichte bossen, stond een oude, verweerde hut. Iedereen die voorbij liep, hoorde vaker dan eens het geluid van een verdronken fluit. Het klonk als een zachte, maar ook angstaanjagende melodie die uit de hut kwam. Het verhaal ging dat de eigenaar, een eenzame man genaamd Arjen, een meester in de shakuhachi was. Maar zijn pad naar meesterschap was duister en vol ontberingen.
Arjen had drie jaar lang elke dag geoefend met zijn shakuhachi, met zijn hoofd gebogen en zijn lippen zwaar van de vermoeidheid. Na drie jaar bereikte hij de perfectie in klank, zijn noten zo zuiver dat ze zelfs het kwaad in het bos konden afschrikken. Maar een duistere schaduw lag over zijn succes. De prijs voor zijn muzikale gave was niet gering: hij moest een deel van zijn ziel opofferen. Diep in zijn hart wist hij dat zijn melodieën mensen konden verleiding, maar in hun kern vereisten ze verschrikkingen.
Na zes jaar van voortdurende oefening, bereikte Arjen de gefluisterde tonen van de "kororo". Doch, hoe mooier zijn muziek werd, des te meer dreiging kwam van de bossen. De bomen leken te fluisteren en te schudden wanneer hij speelde, als waren ze onder de invloed van zijn donkere magie. De dorpsbewoners, eerst gefascineerd door zijn talent, werden al snel bang voor de verschrikkingen die zijn muziek met zich meebracht. Nacht na nacht hoorden ze onverklaarbare geluiden die hen in hun dromen achtervolgden.
Op de achtste verjaardag van zijn gruwelijke erfrecht, brak de waarheid los. Arjen ontdekte dat hij niet alleen een muzikant was; hij was een gevangene van zijn eigen creatie. Zijn melodieën dreven mensen tot waanzin en brachten hen in een trance van vreselijke dromen. De dorpelingen verenigden zich, vastbesloten om hem een einde toe te brengen, maar het zou de prijs zijn die zij zouden betalen voor zijn kunst. Voor hen was het al te laat – Arjen bleef spelen, terwijl de bossen om hem heen vochten tegen de duisternis die hij had ontketend. Het ene lied leidde tot een ander, en er was geen weg terug.
