Samenvatting
De Verdorde Tak
Er was eens een oude, verdorde boom in een vergeten uithoek van het bos. Zijn takken waren kaal, en zijn schors verkruimelde als oude herinneringen. De dieren van het bos misten de levendige schaduw die hij ooit bood. Maar, zoals de gezegde zegt: "Op een verdorde tak bloeit weer een bloem." Dat was, tot ieders verbazing, wat er op een stormachtige nacht gebeurde.
Een brutale clownvis met een voorliefde voor absurditeiten besloot de boom op te vrolijken. Hij droeg een paar nepbloemen en een clownsmuts. “Hé, oude gast!” riep hij terwijl hij op de boom afzwom. “Jij moet weer een beetje leven in de brouwerij brengen!” De boom trilde van verbazing, of misschien was het de wind. De vis begon te dansen, maar de takken van de boom bleven stil. Met elke pirouette die de vis maakte, viel er echter wat schors van de boom af — tot de oude boom plotseling in stukken viel.
Te midden van het puin lag de clownvis tussen de overblijfselen van de boom. “Nou, dat was niet helemaal de bedoeling,” mompelde hij terwijl hij wonden naliet. De andere dieren van het bos kwamen nieuwsgierig kijken. “Kijk! De oude boom heeft eindelijk zijn laatste dans gemaakt,” zei een slimme ekster. “En wat een optreden, als ik dat zo mag zeggen!” De eekhoorn grinnikte en de konijnen schoten in de lach. Zelfs de oude, verdorde boom leek te genieten van de humor in zijn ondergang.
Uiteindelijk, op een dag, begonnen er nieuwe scheuten te groeien uit het verwoeste hout. De dieren waren verbluft. “Kijk, de boom herleeft!” juichte een jong vogeltje. “Het is als de spreuk zegt - op een verdorde tak bloeit weer een bloem,” vertelde de ekster die nu de rol van wijze oude man op zich had genomen. Maar niemand kon het helpen om te glimlachen terwijl ze dachten aan de clownvis, die misschien het beste komische optreden had gegeven van hun leven… zelfs als dat optreden meteen eindigde in een ramp.
