Samenvatting
Anneke de Vries stapte, vol hoop en onzekerheid, na drie jaar afwezigheid de locatie van de reünie binnen. Toen ze de schuifdeur opende met het bord 'Reünie van klas 3, jaar 3', werd ze begroet door mannen en vrouwen in de vijftiger, die haar met brede glimlachen ontvingen. Hoewel ze haastig zei: 'Sorry, ik ben hier verkeerd' en de deur weer sloot, adverteerden de decoraties en het geroezemoes de sfeer van haar dierbare middelbareschooltijd.
Verzamelend wat moed, opende ze opnieuw de schuifdeur. Deze keer begroetten de aanwezigen haar hartelijk met uitroepen als 'Lang niet gezien!' en 'Je bent nog steeds hetzelfde!', waarna onder het klinken van de glazen oude verhalen werden gedeeld. Al deze anekdotes kwamen precies overeen met de herinneringen aan de dagen die Anneke nog levendig in haar geheugen droeg. Al snel viel haar echter op dat er, in de manier van vertellen, iets van haarzelf door schemerde. In de trekken van deze middelbare mensen doemde vaag de herinnering aan haar eigen jeugd op.
Te midden van haar verwarring en verbazing sprak een van de vrouwen kalm: 'Wij zijn jouw toekomst. De keuzes die je vandaag maakt, vormen ons.' Op dat moment verstomde het gelach en het rumoer in de kamer abrupt, alsof de tijd even stil stond. Anneke besefte dat zij, samen met haar herinneringen aan de middelbareschooltijd, voorbestemd was om oog in oog te komen staan met haar toekomstige zelf.
Nadat het feest als een illusie was verdwenen, bleef Anneke alleen bij het raam van haar kamer staan. Terwijl ze naar de nachtelijke hemel keek, hoorde ze in haar droom de stem van haar toekomstige zelf fluisteren met een glimlach: 'Kom op, zet de eerste stap naar iets nieuws.' Die merkwaardige reünie bleek een kostbare boodschap voor de toekomst te zijn, speciaal aan haar gericht.
