Samenvatting
Bram, een week na de dood van zijn moeder, liep naar de eettafel, zijn hart beladen met de spookachtige atmosfeer die door het huis zweefde.
Aan de eettafel hing een ongewone spanning, totaal anders dan normaal. De vader, die zijn vroegere warmte had verloren, bestrooide de groenten met een overvloed aan zout, zijn blik kil en afstandelijk. Met het strenge bevel 'Zeg niets' had Bram geen andere keuze dan gehoorzaam te zijn.
Tijdens deze ceremoniële maaltijd spitste Bram zijn oren voor de diepe zuchten en het zachte gemompel van zijn vader. Toen de lichten in de kamer even uitgingen en opnieuw aangingen, fluisterde zijn vader plotseling: 'Ik heb op je gewacht.'
In het midden van de tafel verscheen een vage schaduw; het was precies de gedaante van de moeder, van wie men dacht dat ze nooit meer zou terugkeren. Terwijl hij zijn tranen probeerde te bedwingen, onthulde de vader het oude, verboden ritueel.
Dit ritueel, bedoeld om de moeder te verwelkomen, bleek tevens een vloek te zijn die het gezin voor eeuwig in duisternis zou binden. De waarheid was dat de vader niet uit waanzin handelde, maar een noodlottige daad verrichtte, geboren uit diepe wanhoop en liefde.
Maar de prijs was te hoog; de kristallen zout leken de familiebanden stilletjes te vergrendelen. Bram mompelde met een bevende stem: 'Hiermee zal moeder nooit meer terugkeren.' – En die avond werd de beklemmende eettafel gehuld in eeuwige droefheid.
