สรุป
ในเมืองแห่งหนึ่งแก๊งวัยรุ่นได้มารวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนความกลัวกัน
คนแรกบอกว่า ฉันกลัวงู เกลียดการเคลื่อนไหวของมัน ต่อมาอีกคนกล่าว ฉันกลัวจิ้งจอก มันสามารถเปลี่ยนร่างเป็นผีได้ แล้วคนถัดไปพูดว่า ฉันกลัวแมงมุม ใยแมงมุมเหนียวและน่าขยะแขยง และอีกเสียงหนึ่งกล่าว ฉันกลัวค้างคาว กลัวการบินในตอนกลางคืน แล้วต่อไปก็มีเสียงพูดว่า ฉันกลัวหนอนผีเสื้อ มันซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ และสุดท้าย ฉันกลัวมด กลัวการเคลื่อนที่เป็นแถว ทุกคนเล่าเรื่องที่น่ากลัวสลับกันไป
ในกลุ่มมีชายคนหนึ่งนั่งเงียบอยู่ เฮ้ มัตสึจัง ไม่มีอะไรให้กลัวเหรอ? ถามเขา มัตสึจังตอบว่า กลัว! ไม่มีอะไรที่จะกลัวทั้งนั้น หลังจากนั้นถูกถามต่อ งู แมงมุม และผีไม่กลัวเหรอ มัตสึจังตอบว่า อย่างนั้นไม่กลัวหรอก ถ้างูมันก็แค่พันรอบหัวตอนปวดหัวแล้วมันเย็นดี ถ้าจิ้งจอกหรือผีออกมาก็แค่ทำอาหารแล้วล้างให้สะอาด และเขายังกล่าวต่อตอนแมงมุมก็สามารถผสมกับนัตโตะได้เลย
แต่แล้วมัตสึจังก็เงียบไปทันที เป็นอะไรไป? ถามเขา นึกถึงสิ่งที่กลัวขึ้นมา เขาตอบ แล้วมันคืออะไร? บอกฉันหน่อย เมื่อถูกถาม มัตสึจังพูดว่า ขะ ขะ ขนมมันจู ทุกคนตกใจถาม ขนมมันจูนั่นคือสัตว์อะไร? แต่มัตสึจังตอบ มันไม่ใช่สัตว์ เป็นสิ่งที่ขายในร้าน นึกถึงมันก็รู้สึกขยะแขยง
เขาหน้าซีดลง อ้า ฉันนั่งไม่ไหว ขอให้เอาเบาะไปตุนในห้องข้างๆ และเมื่อเขาอยู่ในเบาะแล้วก็ใช้ผ้าห่มปิดหน้าตัวเอง เมื่อเพื่อนๆ เห็นแบบนั้นต่างก็หัวเราะและตัดสินใจแกล้งเขา
มีหลายคนออกไปตลาดแล้วซื้อขนมมันจูกลับมา ขนมมีสารพัดประเภท เช่น ขนมมันจูสาเก ขนมมันจูน้ำพุ ขนมมันจูบะหมี่ ขนมมันจูเกาลัด เป็นต้น พวกเขานำขนมมันจูใส่ถาดแล้วนำไปวางไว้ข้างหมอนของมัตสึจัง เฮ้ มัตสึจัง ตื่นได้แล้ว มันจะจบแล้วนะ เมื่อเรียกเขา มัตสึจังตอบว่า เข้าใจแล้ว แต่ขออย่าพูดถึงขนมมันจูอีก
จู่ๆ ก็มีคนตะโกนเสียงดัง โอ้ ขนมมันจู ขนมมันจูเยอะเลย! เมื่อได้ยิน ทุกคนในห้องข้างๆ ต่างดีใจ ทำไมถึงทำแบบนี้! เราตกลงกันแล้วนะ! ขนมมันจูมันน่ากลัว! มัตสึจังตะโกน แต่ในขณะเดียวกันทุกคนกลับดูสนุกสนาน โอ้ ขนมมันจูสาเก น่ากลัว น่ากลัว! โอ้ ขนมมันจูเกาลัด น่ากลัว น่ากลัว! และสนุกสนานกันมากขึ้น
เมื่อทุกคนไปดูมัตสึจัง ก็พบว่าเขายิ้มแย้มและกำลังทานขนมมันจูอยู่ ทำให้ทุกคนตกใจ มัตสึจัง แล้วอะไรที่น่ากลัวกัน? เมื่อถาม เขาตอบว่า ชาหอมหวานน่ากลัว ทำให้ทุกคนขำมากขึ้น
