สรุป
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีชายหนุ่มชื่อว่า สมชาย เขาเป็นคนที่ขี้เกียจและไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลัง ทำให้เขามักจะทำเรื่องโง่ๆ จนเพื่อนๆ ชอบหัวเราะเยาะเขา แต่ในหมู่บ้านเดียวกันนั้น ยังมี ป้าฟ้า หญิงชราผู้ยากจน เธอทำงานหนักและใช้ชีวิตอย่างลำบาก แต่ไม่เคยโกรธใครที่หัวเราะเยาะเธอ
วันหนึ่ง สมชายได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ เมื่อเขาทำงานไม่สำเร็จ เขาจึงตัดสินใจว่าเขาจะไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร แต่ในใจเขากลับรู้สึกแย่ เพราะเขาก็เชื่อว่าตนเองไม่ได้เก่งกาจนัก เมื่อเห็นป้าฟ้าใช้ชีวิตอย่างอดทน เขากลับมองเห็นความเข้มแข็งของเธอมากขึ้น
สมชายเริ่มคิดว่า การหัวเราะเยาะผู้อื่นนั้นไม่ดี โดยเฉพาะกับความยากจนของป้าฟ้า เขาจึงเริ่มหันมาช่วยเธอในการทำงานในสวนและขายผลผลิต เพื่อให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น และพร้อมช่วยเหลือคนอื่นในหมู่บ้านมากขึ้น
จากนั้นเป็นต้นมา สมชายไม่เพียงแต่กลายเป็นคนที่มีจิตใจดีขึ้น แต่ยังได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญว่า อย่าหัวเราะเยาะผู้ที่ไม่มี ทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่ดีในตัวเอง และนี่คือเหตุผลที่เขากลับมาถามตัวเองว่า เขาจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้เป็นคนที่หัวเราะเมื่อเห็นผู้อื่นลำบากอีกต่อไป
