สรุป
เรื่องเล่าจากคำพังเพย หัวส่ายสามปี คอรอแปดปี
ครั้งหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กชายชื่อว่า นัท เขาเป็นเด็กที่มีความสนใจในเสียงเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเล่นเครื่องดนตรี จึงตัดสินใจเรียนรู้การเล่น ขลุ่ย ซึ่งเขาได้ยินมาว่าการเล่นขลุ่ยนั้นต้องใช้เวลาและความพยายามมาก จึงเลือกนำคำพังเพย หัวส่ายสามปี คอรอแปดปี เป็นแรงบันดาลใจในการฝึกซ้อมของเขา
ในช่วงสามปีแรก นัทได้ใช้เวลาเกือบทุกวันเพื่อฝึกซ้อม เขาเล่นขลุ่ยจนมือของเขาชาและปากบวม แต่เสียงที่ออกมากลับแหบแห้งและไม่กลมกลืน เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้และอยากจะเลิก แต่คำพังเพยในใจเขายังดังก้องอยู่เสมอว่า ต้องมีความอดทน จึงทำให้เขาตัดสินใจที่จะสู้ต่อไป
เมื่อเวลาผ่านไปเข้าสู่ปีที่สี่ นัทเริ่มสามารถเล่นขลุ่ยได้ดียิ่งขึ้น เสียงดนตรีที่ออกมาจากขลุ่ยเริ่มไพเราะและมีอารมณ์ เขาเริ่มรู้สึกถึงความสุข และสามารถเล่นเพลงที่เขาชอบได้อย่างสบาย เขาตระหนักว่า ความพยายามในช่วงสามปีแรกนั้นมีค่าเกินกว่าที่เขาคิด ไม่นานนักข่าวของหมู่บ้านก็ได้รับข่าวถึงความสามารถของเขา และจัดเทศกาลดนตรีให้เขาแสดง
ในงานเทศกาลนัทได้แสดงฝีมือให้กับประชาชนได้ชม ในที่สุดเสียงเพลงจากขลุ่ยก็ทำให้ทุกคนเคลิบเคลิ้มไปกับดนตรีอันไพเราะ นัทรู้สึกภาคภูมิใจและขอบคุณคำพังเพย “หัวส่ายสามปี คอรอแปดปี” ที่ได้สอนให้เขารู้ว่าทุกความสำเร็จนั้นต้องมีการอดทนและฝึกฝนอยู่เสมอ นับจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาไม่เคยหยุดที่จะเรียนรู้และพัฒนาตนเองในด้านดนตรีอีกเลย
