สรุป
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กชายชื่อว่า “น้อย” เขาเป็นเด็กที่ขี้เล่นและชอบแกล้งคนอื่นอยู่เสมอ วันหนึ่งเขาเห็นศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้างและอยากจะเข้าไปเล่นในนั้น
เขานึกสนุกขึ้นมาและตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ในศาลเจ้า โดยเขาหายตัวไปใต้โต๊ะที่มีผ้าแดงปกคลุมอยู่ เขาคิดว่าถ้าหากคนอื่นไม่เห็นหัวของเขา เขาก็จะไม่ถูกจับได้ แต่จริงๆ แล้ว น้อยกลับลืมไปว่า ขาของเขายังคงอยู่ด้านนอก และเขาก็เริ่มหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นเพื่อนๆ ของเขาเดินผ่าน
เพื่อนๆ ของน้อยที่เดินผ่านเห็นขาของเขาโผล่พ้นออกมา จึงเริ่มหยอกล้อและบอกว่า “น้อย! หน้าก็ยังซ่อนอยู่ แต่ขาเรายังเห็นอยู่เลย!” น้อยหน้าแตกและไม่รู้จะทำอย่างไร เขารู้สึกอายมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย
ในที่สุด น้อยก็ยอมออกมาจากที่ซ่อนและพูดว่า “ฉันรู้แล้วว่าถ้าจะซ่อนตัว ต้องซ่อนให้มิดชิด ไม่ใช่แค่ส่วนหนึ่ง!” เพื่อนๆ ทุกคนก็หัวเราะและตกลงกันว่า จากนี้ไปจะไม่ให้ฟังคำพูดของน้อยอีก เพราะเขามักทำสิ่งที่น่าขำอยู่เสมอ นอกจากนั้นยังได้เรียนรู้ว่าทุกคนมีจุดด้อยและไม่ควรจะมองข้ามมันไป
