สรุป
ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีไก่ตัวผู้ที่มีลวดลายสวยงาม เป็นที่รู้จักกันดี ไก่ตัวนี้ภูมิใจในความงามของตัวเองและในทุกๆ เช้าจะร้องเสียงดังว่า ดูสิ! หน้าตาของฉันยอดเยี่ยมที่สุด! สัตว์ตัวอื่นๆ รู้สึกประทับใจกับความมั่นใจของเขา แต่ลึกๆ แล้วก็ไม่ชอบความหยิ่งยโสของเขา
วันหนึ่ง ไก่ตัวผู้คิดในใจว่า ทำไมชาวบ้านถึงไม่สังเกตเห็นความงามของฉัน? ฉันต้องดึงดูดความสนใจให้มากกว่านี้! จากนั้นเขาจึงตัดสินใจจะแสดงท่าทางร้องพิเศษในลานกว้าง ด้วยแบบนี้ทุกคนจะต้องเห็นความยอดเยี่ยมของฉัน! เขาคิดด้วยความมั่นใจ
อย่างไรก็ตาม การแสดงของเขาที่ลานกว้างกลับทำให้ชาวบ้านหัวเราะออกมา สัตว์อื่นๆ พูดอย่างหมดคำพูดว่า ไก่ตัวนั้นมันยังคงอวดตัวเองอยู่หรือ? มันน่าอ embarrassment ที่ต้องเห็นจริงๆ ไก่ตัวผู้รู้สึกงงงวย ทำไมทุกคนถึงหัวเราะที่ฉัน? ฉันยอดเยี่ยมจริงๆ!
เมื่อเวลาผ่านไป ไก่ตัวผู้เริ่มรู้ตัวว่าเขาต้องเผชิญกับการโดดเดี่ยวเพราะท่าทางหยิ่งยโสของเขา โอ้ นี่ไม่ทำให้ใครชอบฉันเลย... เขาบ่นพึมพำ
จากนั้น ไก่ตัวผู้ก็ทำการตัดสินใจ ฉันต้องมีความถ่อมตนมากกว่านี้! เขาเริ่มเรียนรู้ถึงความสำคัญของภายใน ไม่ใช่แค่ความงามของรูปลักษณ์และเสียงของเขา เขาค่อยๆ พยายามเข้าหาเพื่อนสัตว์อื่นๆ
ทุกคน ฉันอยากจะเป็นเพื่อนที่ดีในอนาคต! ไก่ตัวผู้พูดสื่อสาร สัตว์อื่นๆ จึงประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าไก่ตัวนี้จะพูดอย่างนี้! เราก็อยากเป็นเพื่อนด้วย! และยิ้มให้กับเขา
แบบนี้เอง ไก่ตัวผู้ก็สามารถฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพวกเขา
บทเรียน
เรื่องนี้สอนให้เข้าใจว่าการอวดความงามหรือความสามารถไม่สำคัญเท่ากับการมีความถ่อมตนและการให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์กับผู้อื่น ความหยิ่งยโสสามารถทำลายความสามัคคีกับผู้อื่นและนำไปสู่การโดดเดี่ยวในที่สุด ในความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ การเคารพและความร่วมมือระหว่างกันเป็นสิ่งสำคัญ
