Samenvatting
Kees de Vries begon met het opruimen van het ouderlijk huis, doordrenkt met herinneringen van vele jaren. In een stoffige loods ontdekte hij bij toeval een oude spelconsole en een game met de titel 'Dragon Quest II: De Goden van Boze Geesten'. In een hoek van de speldoos lag een vel papier waarop in 48 hiraganatekens 'De Bezwering van Herleving' geschreven stond.
Diezelfde avond startte zijn zoon Sven de Vries, uit verveling en nieuwsgierigheid, het spel op. Plots verscheen er in een hoek van het scherm een basisschoolkind. Aanvankelijk dacht men dat het slechts om een visuele storing ging, maar de zachte uitdrukking en houding van het kind schokten Kees de Vries. Hij herkende in het jonge gezicht de gedaante van zijn jeugdvriend Roel Janssen, die hij in groep 5 tragisch in een rivier verloor.
Overmand door verwarring en diepe droefheid greep Kees de Vries haastig een oud afstudeeralbum tevoorschijn en vergeleek hij de herinneringen van die tijd met de huidige beelden. De glimlach van Roel, vereeuwigd op een foto, en het beeld van het kind op het scherm leken een wonderbaarlijke hereniging over de grenzen van de tijd mogelijk te maken. Kees besefte daarbij dat de schuldgevoelens en spijt die hij zo lang had onderdrukt, door de betovering op dat vel papier waren losgelaten.
Met bevende handen zette Kees de Vries, ondanks zijn angst, de spelcomputer weer aan en voerde hij 'De Bezwering van Herleving' in. Het scherm lichtte even op in helder wit en in het schemerige licht begonnen de beelden te vervagen, waarbij de gedaante van zijn vroegere vriend Roel Janssen en zijn eigen herinneringen in elkaar overliepen. Voor hij het wist, werd Kees meegesleept door een gevoel alsof hij in het scherm werd gezogen, en de grens tussen verleden en heden vervaagde steeds verder.
In het laatste moment realiseerde Kees zich dat de incantatie die hij had ingevoerd niet bedoeld was om zijn overleden vriend terug te roepen, maar dat hij zelf de prijs moest betalen door zijn ziel terug te leiden naar het verleden als onderdeel van een verboden ritueel. De volgende ochtend vond men in het ouderlijk huis alleen de oude, uitgeschakelde spelconsole terug, en van Kees was nergens meer spoor te bekennen. Sven bleef achter, starend in de leegte.
