สรุป
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีชายหนุ่มชื่อว่า ตะวัน เขาเป็นคนขี้เกียจ ไม่ยอมทำงาน และตลอดเวลานั้นเขาใช้ชีวิตไปวันๆ โดยหวังว่าผลโชคดีจะตกมาเหนือหัว วันหนึ่ง เขาได้ยินคำเล่าลือเกี่ยวกับความร่ำรวยของชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในป่าลึก เขาตัดสินใจว่าวันนี้จะไปตามหาโชคลาภนั้น
ตะวันเดินเข้าป่าอย่างมั่นใจ โดยไม่เคยคิดถึงอันตรายที่รอคอยอยู่ในนั้น เขาเชื่อว่าถ้าตัวเองรอในป่าแห่งนี้ โชคลาภจะวิ่งมาหาเขา แต่เมื่อเขาเข้าป่าลึกไปเรื่อยๆ เขากลับไม่พบกับความร่ำรวย กลับพบกับความเหงาและความกลัว แสงแดดที่เคยส่องสว่างเริ่มหายไป ฟ้าเปลี่ยนสี และลมมรสุมเริ่มพัดพาเสียงที่น่ากลัว
คืนหนึ่ง ขณะที่ตะวันนั่งอยู่ในป่าคนเดียว เขาได้ยินเสียงกระซิบจากความมืด “ทำไมเจ้าถึงนั่งรออยู่ที่นี่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้ารออยู่มันไม่เคยจะมา?” เสียงนั้นทำให้เขาตกใจ แต่เขายังปฏิเสธเสียงในใจของตัวเอง ว่าทุกอย่างในชีวิตนั้นจะต้องมีโชคลาภเข้ามาหาเขาในสักวันหนึ่ง
หลายวันหลังจากนั้น ตะวันกลายเป็นคนเสียสติ ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ และการรอคอยได้กลายเป็นการทรมาน เมื่อร่างกายอ่อนล้า ความกลัวเริ่มเข้ามาแทนที่ความหวัง เขารู้แล้วว่าการรอคอยโชคลาภนั้นเป็นการรอคอยความตาย และในท้ายที่สุด ตะวันก็ถูกพรมลมของความมืดกลืนกินไป โดยไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มที่หวังจะรวย กลับสูญหายไปในป่าแสนกว้างใหญ่
