สรุป
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กชายชื่อว่า น้อย เขาเป็นเด็กที่ชอบเล่นซ่อนแอบกับเพื่อนๆ แต่ในระหว่างเล่นนั้น เขามักจะไม่บอกว่าตนเองซ่อนอยู่ที่ไหน เพราะเขาเชื่อในคำพูดที่ว่า พูดไม่ออกก็เหมือนดอกไม้ นั่นคือ การไม่บอกว่าตนอยู่ที่ไหน ทำให้การเล่นสนุกและมีสีสันมากขึ้น
วันหนึ่ง น้อยและเพื่อนๆ ตั้งใจจะเล่นซ่อนแอบในสวนดอกไม้ เมื่อทุกคนแยกย้ายไปซ่อน น้อยเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ดอกไม้ที่สวยงาม เขานั่งอยู่ในนั้นอย่างเงียบๆ มองไปยังเพื่อนๆ ที่กำลังมองหาเขาอย่างตื่นเต้น ทุกครั้งที่เพื่อนๆ เดินผ่านเขา หัวใจก็เต้นแรงเพราะความตื่นเต้น โดยไม่จำเป็นต้องพูดว่าตนอยู่ที่ไหน
เวลาผ่านไป จนเมื่อเพื่อนๆ เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายในการค้นหา น้อยจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะออกมาจากที่ซ่อน เขายืนขึ้นและตะโกนบอกเพื่อนๆ ว่า อยู่ที่นี่! เพื่อนๆ ที่ได้ยินเสียงเขาเริ่มวิ่งมาทางเขาอย่างรวดเร็ว และทุกคนต่างหัวเราะกับความสนุกสนานที่เกิดขึ้น
จากวันนั้นเป็นต้นไป น้อยและเพื่อนๆ ก็เล่นซ่อนแอบไปเรื่อยๆ โดยครั้งไหนที่น้อยซ่อนตัว เขาก็จะไม่บอกเพื่อนๆ ว่าตนอยู่ที่ไหน แต่จะสร้างบรรยากาศให้สนุกสนานด้วยเสียงหัวเราะและความตื่นเต้นเหมือนเช่นเดิม เพราะเขารู้ว่าบางครั้งการไม่บอกอะไรมากนักนั้น ทำให้ความสนุกของการเล่นยังคงอยู่เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานในใจทุกคน
