สรุป
ในเมืองแห่งหนึ่งมีชายคนหนึ่งชื่อ นพ เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมารยาทเป็นอย่างมาก ส่งผลให้เขาได้ชื่อว่าเป็นคนที่สุภาพมากที่สุดในเมือง เขามักจะพูดคำว่า ขอโทษครับ และ ขอบคุณครับ ตลอดเวลา แม้ในสถานการณ์ที่ดูไม่สมเหตุสมผล เช่น เมื่อเขาเดินชนเข้ากับเสาไฟ ก็ยังยิ้มและขอโทษเสาไฟอย่างสุภาพ
วันหนึ่ง เขาตัดสินใจที่จะไปจัดงานเลี้ยงเพื่อแสดงอาการสุภาพของเขาให้กับเพื่อนบ้าน แต่ในระหว่างที่เขากำลังเตรียมงาน เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองต้องแสดงออกให้มากขึ้นอีก เขาเริ่มมีความคิดว่า ถ้าใช้มารยาทสามารถทำให้คนอื่นประทับใจได้ เขาจึงมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกพิเศษอย่างสุดขั้ว
เมื่อถึงวันงานจริง นพได้จัดสวนที่สวยงาม พร้อมกับอาหารเลิศรสและดนตรีเพราะ ๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาได้ต้อนรับแขกด้วยการโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งทุกครั้งที่มีใครเข้ามา สร้างความสับสนให้กับทุกคน แทนที่จะรู้สึกประทับใจ ทุกคนกลับรู้สึกอึดอัดและไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร พวกเขาจึงพากันมองหน้ากันอย่างงงงวย
ในที่สุดในระหว่างที่นพยังคงทำตัวสุภาพแบบไม่รู้จบ บางคนเริ่มหัวเราะและตั้งชื่อเขาว่า สุภาพบุรุษประหลาด ตอนนั้นเองนพเริ่มรับรู้ว่าการทำดีเกินไปอาจจะทำให้คนอื่นรู้สึกไม่สบายใจ และหวังว่าความสุภาพของเขาจะกลับมาอยู่ในระดับที่พอดี การใช้มารยาทกับคนอื่นเช่นนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาของพวกเขา แต่เขาสัญญาว่าจากนี้ไปเขาจะพยายามหาสมดุลในการแสดงออกให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก!
