Samenvatting
Er was eens een jonge dame die zoete aardappelen aan het wassen was in een beekje. Op dat moment kwam er een sordide, vuile monnik voorbij.
"Excuseer, ik ben op een lange reis geweest en heb honger. Mag ik alstublieft een zoete aardappel?" vroeg de monnik.
De dame antwoordde: "Voor iemand zoals jij, zo armoedig en vuil, geef ik geen aardappelen."
Toen ging de monnik voor de rivier staan, sloot zijn ogen, vouwde zijn handen en begon iets te reciteren. Op dat moment begon het water van de rivier geleidelijk te verminderen, totdat het uiteindelijk opgedroogd was.
Zonder iets te kunnen doen en in de problemen zittend, was de monnik plotseling verdwenen.
