Samenvatting
Er was eens, heel lang geleden, een oude man en een oude vrouw die gelukkig samen leefden. Beiden waren erg oud, hun tanden waren verloren, ze konden slecht horen en hun rug was gebogen.
Op een dag zei de oude man: "Lieve vrouw, ik wil niet meer leven tot deze leeftijd. Ik wil weer jong zijn." De oude vrouw antwoordde: "Dat is waar. Ik wil ook jong, mooi en gezond zijn."
Die ochtend ging de oude vrouw met een stok naar de stad om boodschappen te doen. Even later hoorde de oude man een heldere jonge stem bij de deur roepen: "Ik ben er!" Verontrust ging de oude man naar de deur en daar stond zijn mooie vrouw, die hij ooit zo liefhad.
De oude man wreef in zijn ogen en vroeg: "Ben jij echt mijn vrouw? Je draagt dezelfde kleren en je stem is hetzelfde, maar hoe ben je zo jong geworden?" De vrouw lachte en legde uit: "Eigenlijk heb ik onderweg terug uit de stad een heldere bron gedronken die sprankelde tussen de stenen aan de voet van de pijnboom. Plotseling was mijn rug recht, groeide mijn tanden terug en kon ik weer goed zien." En ze zei: "Misschien zou je ook gaan drinken, dan word je net als ik weer jong."
De oude man zei: "Echt waar? Ik ga meteen! Ik zal jonger en gezonder terugkomen dan jij!" en hij ging met zijn stok naar buiten.
Toen het avond werd, was de oude man nog niet terug. Toen het nacht werd en hij nog steeds niet terugkeerde, begon de oude vrouw zich zorgen te maken en besloot hem te gaan zoeken.
Toen ze bij de voet van de pijnboom aankwam, zag ze een huilende baby bij de bron. Tot haar verbazing droeg de baby dezelfde kleren als haar man. De oude man had te veel water gedronken en was een baby geworden. De oude vrouw was verrast, nam de baby op en zei: "Hé, huil niet. Je bent een goede jongen, ik ben je vrouw." Ze hield heel veel van de baby die de oude man was geworden en zorgde goed voor hem.
