Samenvatting
Er was eens, op een bepaalde plek, een eerlijke oude man en een oude vrouw die samen leefden. Op oudejaarsavond hadden ze het volgende gesprek:
“Oude man, we zijn al oud en we hebben geen kinderen, hoe kunnen we gemakkelijk sterven...”
“Ja, misschien is het niet gemakkelijk om te sterven.”
“Dan zouden we een hele fugu kunnen eten?”
De oude man kocht een fugu en begon deze in een pan te koken. Toen kwam er iemand binnen kijken. Het was een mager oude man met een wild kapsel.
“Wauw, wat een heerlijke geur. Ik heb enorme honger. Alsjeblieft, geef me iets om te eten.”
“Sorry, dit is een vis die mensen niet kunnen eten. Ik kan het je niet geven.”
“Waarom kook je dan een vis die niet te eten is? Eén klein stukje is genoeg, alsjeblieft!”
“Dat gaat absoluut niet.”
Maar die oude man ging gewoon naar binnen en opende het deksel van de pan.
“Eén klein stukje is echt genoeg.”
In een mum van tijd had de oude man de fugu in zijn mond gestopt.
“Heerlijk! Geef me meer!”
Hij bleef maar doorgaan met eten, en zodra de pan leeg was, viel de oude man achterover en stierf ter plekke.
De geschokte oude man zei: “Lieve vrouw, het is bijna nieuwjaar, we kunnen dit lichaam hier niet laten liggen.”
“Dat is werkelijk waar.”
“Laten we een mat op de vloer leggen. Ik zal het dragen.”
De oude man droeg de overleden oude man op zijn rug en legde hem op de mat, bedekte hem met stro zodat hij niet zichtbaar was.
Na het nieuwjaar, toen ze het stro opraapten, was de oude man niet meer te zien, maar er was iets dat klem zat.
“Wat zou dit zijn?” vroeg de oude vrouw terwijl ze met haar handen vol gouden munten stond.
“Wat een zegen! Jij hebt de fugu voor me gegeten en in ruil daarvoor kregen we gouden munten.”
“Dit moet vast de god van het nieuwe jaar zijn.”
Sindsdien, telkens als het nieuwjaar aanbrak, begonnen de oude man en de oude vrouw het gedeelte van de kamer waar ze de mat hadden gelegd te versieren en ze zeiden: “Kom alsjeblieft weer terug. We zullen je goed verzorgen.”
