Samenvatting
Er was eens een meisje met een goed hart dat in een dorp woonde. Ze had haar ouders verloren en leefde alleen met de hulp van de dorpelingen.
Op een dag vond het meisje een monnik die aan de kant van de weg was gevallen. "Monnik, wat is er met je gebeurd?" vroeg ze, terwijl ze zijn voorhoofd aanraakte. "Oh, wat erg, je hebt koorts," zei ze.
Het meisje trok de monnik mee naar haar huis en legde hem op de vloer. Ze wilde rijstpap voor hem maken, maar had geen rijst. Daarom vroeg ze haar buurman om wat rijst. "Sorry, kun je me wat rijst lenen?" vroeg ze.
"Goed, maar help me dan met het planten van rijst," antwoordde de buurman. "Ik begrijp het, bedankt!" Het meisje ging langs andere huizen in de buurt en vroeg om medicijnen, miso, tofu, vis, groenten en melk.
Zo bezocht het meisje twintig huizen en zorgde drie dagen en nachten voor de monnik. Toen de monnik weer gezond was en op reis ging, gaf hij haar een klein Boeddhabeeld als blijk van dank voor haar zorg. "Ik geef je deze Kannon," zei hij.
Enkele weken later kwam de buurman weer langs. "Morgen gaan we rijst planten. Help me alsjeblieft." Andere dorpelingen kwamen ook langs en vroegen: "Morgen gaan we rijst planten, vertrouw op je." Het meisje voelde zich in de problemen. "Ik kan geen twintig mensen in één dag helpen met het planten van rijst. Kannon, help alsjeblieft."
Ze bad hard voor de Kannon. Op dat moment bad de monnik ook op de berg en plotseling werd de lucht donker. De mooie Kannon verscheen. "Monnik, het meisje dat je hebt geholpen heeft hulp nodig. Help haar. Neem negentien meisjes met je naar het dorp."
De monnik bezocht het dorp en vroeg de meisjes: "Kunnen jullie helpen met het planten van rijst in het dorp aan de andere kant van de berg?" Iedereen stemde vrolijk in. Zo verzamelden negentien meisjes zich vanuit de huizen.
De avond voor het planten bad het meisje voor het standbeeld van Kannon. "Het is onmogelijk om alle huizen te helpen, maar ik zal de buren helpen. Als ik hard werk, zal Kannon me zeker helpen."
De volgende donkere ochtend stond het meisje op en ging naar buiten. De monnik en de negentien meisjes arriveerden ook in het dorp en hielpen elk bij hun eigen huizen met het planten van rijst. "Dank je voor je hulp," zeiden de dorpelingen dankbaar.
Het meisje kwam uitgeput thuis. Ondertussen bad de monnik in het huis van het meisje voor Kannon.
De volgende ochtend kwamen de dorpelingen naar het huis van het meisje. "Sorry, maar…" begon ze te zeggen, toen de dorpelingen "Bedankt voor je hulp gisteren," zeiden en verschillende spullen meebrachten.
Het meisje begreep niet wat er was gebeurd, maar toen ze het kleine Kannon-beeldje zag, realiseerde ze zich: "Ah, Kannon heeft me geholpen met het planten van rijst in mijn plaats."
Het meisje knielde voor Kannon en bad oprecht. Toen kwam de buurman en vroeg: "Wil je met me trouwen?" Het meisje glimlachte. Kannon glimlachte vast ook.
