Samenvatting
Er was eens een boer die ervan hield mensen te plagen. Aan de andere kant woonde er eenwasbeer in de bergen die dol was op het uithalen van streken. Op een avond kwam die wasbeer naar de boer toe.
"Goedenavond, ik ben de wasbeer die in de bergen woont."
"Wat wil je?" vroeg de boer.
"Ik wil weten wat je het meest bang maakt."
"Uhm, laat me denken. Misschien zijn het wel gestoomde broodjes," antwoordde de boer.
De volgende dag, toen hij van het werk op het veld terugkwam, waren er gestoomde broodjes in zijn huis gegooid. De boer herinnerde zich het gesprek met de wasbeer en schreeuwde luid.
"Oh, gestoomde broodjes! Eng! Ik word ziek en sterf! Help me!"
Terwijl hij dit zei, ging hij zitten en at hij de broodjes met veel plezier op. "Heerlijk!" juichte de boer. De wasbeer, die zich bedrogen voelde, werd boos en besloot: "Dit is wraak!"
Enkele dagen later werden er stenen in het veld gegooid. De boer zei hardop, zodat de wasbeer het kon horen:
"Wat fijn! Nu ben ik drie jaar veilig. Als dit mest was geweest, zou het veld kapot zijn gegaan."
De wasbeer dacht bij zichzelf dat hij weer had gefaald. En de volgende dag werd er een berg mest in het veld gegooid. Het was overbodig om te zeggen dat de boer zich erg verheugde.
