Samenvatting
Er was eens een jongen die altijd het tegenovergestelde deed van wat hem werd gezegd. Als hem werd gezegd naar de berg te gaan, ging hij naar de rivier, en als hem werd gezegd naar het veld te gaan, ging hij naar het rijstveld. Door dit gedrag maakte zijn vader zich te veel zorgen en werd ziek, totdat hij uiteindelijk overleed.
Voor zijn dood zei de jongen expres iets tegen zijn vader omdat hij niet luisterde: “Als ik dood ben, begraaf me dan dicht bij de rivier.” Pas na de dood van zijn vader realiseerde de jongen zich zijn fout. “Het spijt me, papa. Vergeef me alsjeblieft.” De jongen maakte een graf dicht bij de rivier, zoals hem was gevraagd. Maar als het regende, liep de rivier over en de jongen maakte zich grote zorgen.
Op een dag begon het hard te regenen. De jongen rende snel naar de rivier. Toen hij bij het graf kwam, stopte de regen. Maar als hij naar huis ging, begon het weer te regenen. De jongen rende opnieuw naar de rivier, en weer stopte de regen als hij bij het graf aankwam. Maar als hij weer naar huis ging, begon het opnieuw te regenen. De jongen werd moe van het heen en weer lopen tussen de rivier en zijn huis.
“Papa, ik wil een vogel zijn.” Zodra hij dat wenste, steeg de jongen op en veranderde in een vogel. En wanneer het leek te gaan regenen, dacht de houtduif aan zijn vader en begon te fluiten: “Tetepoppo, tetepoppo.”
