Samenvatting
Er was eens, in een ver land, een oude man en een oude vrouw die samen woonden. Omdat ze geen kinderen hadden, baden ze elke dag tot de goden om hen een kind te geven. "Goden, alstublieft, geef ons een klein kind." Op een dag, tot hun grote verbazing, kregen ze een klein baby'tje. Dit kindje was zo klein als een duim en ze noemden hem "De Duimdoos". De oude man en vrouw verzorgden De Duimdoos met liefde en beschouwden hem als een schat.
De kinderen uit het dorp maakten grapjes over De Duimdoos en noemden hem "Duim, Duim, Duimdoos". De oude vrouw werd erg boos en joeg de kinderen weg, schreeuwend: "Houd je mond!" Maar De Duimdoos groeide op tot een slimme en sterke jongen. Op een dag zei De Duimdoos: "Vader, moeder, geef me een naald, een stronk, een kom en een paar eetstokken." De oude vrouw vroeg verbaasd: "Wat ga je daar mee doen?" De Duimdoos antwoordde: "De naald is mijn zwaard, de stronk is mijn schede, de kom is mijn schip en de eetstokken zijn mijn peddels. Ik wil naar de hoofdstad gaan en een krijger worden."
De oude man en vrouw erkenden zijn vastberadenheid en lieten hem gaan. En zo ging De Duimdoos naar de hoofdstad. Onderweg kwam hij een mier tegen. "Mier, waar is de rivier?" vroeg hij. De mier antwoordde: "Bij het paardenbloemveld."
Toen hij de rivier bereikte, stapte De Duimdoos in de kom en voer als een pijl de rivier af. Een vis kwam dichtbij, maar De Duimdoos gebruikte zijn eetstokken om de vis weg te jagen. Hij werd heen en weer geworpen door de golven, werd door de regen nat, en de wind blies om hem heen. Uiteindelijk arriveerde hij in de hoofdstad.
Terwijl hij door de stad liep, zag hij een groot en prachtig huis. De Duimdoos besloot daar te werken. "Open de poort, alstublieft. Ik heb een verzoek." Toen verscheen de eigenaar, maar hij kon niemand zien. "Wie is daar? Ik zie niemand," zei de eigenaar. "Ik ben hier bij uw voeten," antwoordde De Duimdoos. De eigenaar vond De Duimdoos naast zijn geta en zei: "Je bent behoorlijk energiek en slim. Goed, ik maak je mijn dienaar."
De eigenaar had een mooie dochter, en De Duimdoos leerde van haar lezen en schrijven. Op een dag nam de dochter De Duimdoos mee naar een tempel voor een bezoek, toen ze plotseling een grote demon tegenkwamen. De demon probeerde het meisje te ontvoeren, en De Duimdoos zei: "Slechtheid! Als je haar aanraakt, laat ik het je niet vergeven." De demon antwoordde: "Dapper, ik zal je opeten." En met één hap slokte hij De Duimdoos op.
In de buik van de demon stak De Duimdoos met de naald. "Au, ik ga dood. Ik geef het op. Help me!" De demon spuwde De Duimdoos uit en vluchtte weg. "Dank je voor het redden. Je bent klein, maar heel moedig en sterk," zei De Duimdoos. "De demon lijkt iets te zijn vergeten. Wat zou dat zijn?" vroeg hij. De dochter antwoordde: "Dat is een magische hamer die ons alles geeft wat we willen als we er mee schudden. Wat wil jij, De Duimdoos?" De Duimdoos antwoordde: "Ik wil groot worden."
Toen hij met de hamer schudde, groeide De Duimdoos steeds groter en in een oogwenk werd hij een prachtige volwassen man. Vervolgens trouwde De Duimdoos met de mooie dochter en werd de dappere krijger die hij altijd had gewild.
