Samenvatting
Er was eens, op een bepaalde plek, een arme boer en zijn vrouw. Vandaag is het Setsubun, maar omdat ze arm zijn, kunnen ze geen bonen naar de demonen gooien.
"Fuku wa uchi, oni wa soto. Oni wa soto, fuku wa uchi." Een energieke stem klinkt vanuit de buren. "Wij willen ook bonen strooien," zegt de boer. "Maar we hebben geen bonen. Hoe treurig," stemt zijn vrouw ermee in. "We kunnen zelfs maar een nabootsing doen," zegt de boer terwijl hij een lege maatbeker opneemt en schreeuwt: "Fuku wa soto, oni wa uchi. Oni wa uchi, fuku wa soto."
Toen de rode demon en de blauwe demon deze stemmen hoorden, voelden ze zich vervelend en werden uit het huis gezet. "We hebben een perfect huis gevonden om in te schuilen," zeiden de demonen en sprongen naar binnen. "O, o, o, de demonen zijn hier!" schrokken de boer en zijn vrouw.
"Maak je geen zorgen. Waar we ook gaan, worden we met bonen bekogeld en weg gestuurd. Maar in dit huis zijn er geen bonen, dus laat ons hier alsjeblieft zolang blijven," zeiden de demonen. "N-n-niet doen," schudde de boer zijn hoofd. "Waarom zei je 'oni wa uchi'?" vroeg de demon terwijl hij de boer aankeek. "Dat is... maar we hebben geen futon," zei de boer.
"En we hebben ook geen rijst om te eten," vervolgde zijn vrouw. Toen glimlachte de rode demon en zei: "Maak je geen zorgen. Ik geef je mijn tijger-shorts. Neem die mee naar de rijstwinkel en ruil ze voor rijst." De rode demon trok zijn shorts uit en gaf die aan de vrouw.
De vrouw ging met de tijger-shorts van de demon naar de rijstwinkel in de stad. "Is dit echt de shorts van de rode demon?" vroeg de eigenaar verbaasd en keek er enige tijd geïnteresseerd naar. "Deze tijger-shorts zijn geweldig," zei hij en gaf een mand vol rijst.
Die avond kookte de vrouw de rijst, maar de demonen aten alles op. De volgende ochtend zei de vrouw tegen de demonen: "Jullie hebben de rijst al opgegeten. Gaan jullie alsjeblieft weer naar huis." De blauwe demon lachte weer en zei: "Maak je geen zorgen. Deze keer geef ik je mijn beer-shorts. Neem die weer mee naar de rijstwinkel en ruil ze voor rijst."
De vrouw ging met de beer-shorts van de blauwe demon naar de rijstwinkel in de stad. "Is dit echt de shorts van de blauwe demon?" vroeg de eigenaar verbaasd. "Deze beer-shorts zijn ook geweldig. Twee demon-shorts, dat moet een schat voor het huis zijn," zei de eigenaar en gaf blij veel rijst.
De vrouw kookte 's middags rijst, maar de demonen aten die rijst ook snel op. Er was echter nog veel rijst over. De vrouw dacht: "Voor het avondeten wil ik rijst en lekkere bijgerechten serveren." Ze verkocht rijst en kocht vis, groenten en sake.
"Wauw!" zeiden de demonen, verrast door de berg aan voedsel die op tafel lag. "Eet zoveel rijst en sake als jullie willen," zei de vrouw. "Vanavond is een luxe feest!" zei de rode demon.
Iedereen zong, danste en had plezier. De volgende dag was Setsubun voorbij en keerde de stilte terug. "Setsubun is voorbij. Het is tijd om terug naar de bergen te gaan," zei de rode demon. "We hebben geweldige dagen hier doorgebracht zonder bekogeld te worden met bonen," zei de blauwe demon.
"Als jullie willen, blijf dan hier alsjeblieft," zei de vrouw. "Bedankt. Maar helaas, dat kan niet. Verander de rijst in geld en werk met dat geld," zei de rode demon. "Ook demonen helpen arme mensen," voegde de blauwe demon eraan toe.
De demonen verlieten het huis stilletjes. De boer en zijn vrouw werkten hard volgens de woorden van de demonen. En al snel werden ze de rijkste mensen van het dorp. En zo eindigt het verhaal, gelukkig en wel.
