Samenvatting
Er was eens een vos die in het bos woonde. De beer woonde in een berg ver van de vos.
Op een herfst dag ontmoette de vos voor het eerst de beer. De beer was erg groot en de vos was in het begin bang. Maar na een tijdje observeren kwam de vos erachter dat de beer niet zo'n eng dier was. De vos kwam langzaam dichterbij en zei: "Hallo, meneer Beer. Hoe gaat het? Houd je van tuinieren?" De beer antwoordde met een glimlach: "Ja, ik vind het leuk."
"Als dat zo is, laten we samen een tuin aanleggen!" stelde de vos voor. "Dat klinkt goed!" antwoordde de beer.
Terwijl de vos zaden verzamelde, begon de beer met plezier de tuin voor te bereiden. De beer verwijderde de bomen eromheen en maakte de grond klaar. Toen de vos terugkwam, was er een perfect formaat tuin gemaakt.
De vos begon de zaden te planten. "Meneer Beer, als de scheuten opkomen en de bladeren groeien, mag jij al het fruit boven de grond eten. Ik eet alles onder de grond," stelde ze voor. De beer hield heel veel van fruit, dus hij ging meteen akkoord.
Een paar maanden later zag de beer dat er veel bladeren groeiden, maar er was geen fruit te bekennen. Volgens hun afspraak kon de beer niets eten. Maar de vos had alle radijzen gegeten.
Op een lentedag bezocht de vos het hol van de beer. "Aangezien we vorig jaar pech hadden, wil ik weer groenten kweken. Dit keer mag jij de dingen onder de grond eten. Ik eet het fruit dat boven de grond groeit," stelde ze voor. De beer ging akkoord met de nieuwe afspraak en begon de tuin om te spitten terwijl de vos zaden verzamelde.
Een paar maanden later stonden er prachtige aardbeien in de tuin, maar die waren voor de vos. De beer groef in de grond maar vond niets. De beer werd boos en besloot nooit meer naar de vos te luisteren.
Toen de vos de beer de volgende keer bezocht, deed de beer alsof hij hem niet opmerkte. De vos begon luid te roepen: "Ik heb een bijenkorf gevonden!" Toen de beer dat hoorde, kon hij de verleiding niet weerstaan en volgde de vos.
Toen ze de bijenkorf vonden, zei de vos: "Meneer Beer, jij mag als eerst likken. Ik zal wachten." Maar op het moment dat de beer probeerde te likken, viel de bijen aan. De beer voelde de pijn en vluchtte weg, terwijl de vos in die chaos de honing stal en terug naar het bos ging.
De beer werd boos en zijn geduld was op. Op een dag, terwijl hij druk bezig was met de voorbereidingen voor de winterslaap, kwam de arme vos om voedsel vragen. De beer had medelijden en vertelde hem over een paard bij de rivier.
"Als je naar de rivier gaat, is er een paard. Als jij de benen van het paard bijt, kan het omvallen," gaf de beer vriendelijk advies. De vos dacht dat het makkelijk zou zijn om het paard te bedriegen.
Maar toen de vos het paard aanviel, werd hij in plaats daarvan door het paard weggetrapt en verloor hij zijn bewustzijn.
Toen de lente kwam, ging de beer naar de rivier om water te drinken en vond hij de vos liggend op het dorre gras.
