Samenvatting
Eens, in een bergdorpje, woonden een oude vrouw en een jongen genaamd Taro. Taro vroeg de oude vrouw naar zijn moeder, maar ze zei: "Als je iets ouder bent, zal ik het je vertellen," en hij moest geduldig zijn.
Op een zomerse dag zwom Taro met de kinderen uit het dorp in het meer. Hij zwom vrijuit, en zijn vrienden zeiden: "Jij bent de zoon van een draak, dus je kunt snel zwemmen." Die woorden bleven in zijn hart hangen.
Op een dag, terwijl Taro in het veld aan het werken was, vroeg een dorpsgenoot hem om het water van het meer te laten stromen om een uitgestrekt rijstveld te maken. Taro besloot dit te doen.
Jaren later, toen Taro volwassen was geworden, onthulde de oude vrouw aan hem de waarheid. "Jouw vader is een witte draak die in de bergen woont, en je moeder is een rhinodraak die in het meer woont. Jij bent een kind van de goden. Laat het water van het meer stromen en maak rijst voor ons," zei ze.
Taro was dankbaar voor wat er was gezegd, en hij zwoer dat hij samen met zijn moeder het water van het meer zou laten stromen. De volgende dag riep hij zijn moeder aan de oever van het meer, en het water begon te golven, terwijl de draak zich vertoonde. "Taro, ik heb gezien hoe goed je bent opgegroeid. Ik heb je nooit een dag vergeten," zei zijn moeder.
Taro uitte zijn verlangen om zijn moeder te ontmoeten en zei dat hij het water van het meer wilde laten stromen om de dorpsbewoners te bedanken. De moeders draak stemde hiermee in en samen besloten ze samen te werken.
De moeder draak waarschuwde dat ze tegen de rotsen zou botsen en dat haar ogen mogelijk verschrikkelijk zouden worden, maar Taro zat stevig op haar rug. Met al haar kracht botste de moeder draak tegen de rotsen, en uiteindelijk brak de rots, waardoor het water van het meer als een waterval begon te stromen. En zo stegen Taro en zijn moeder draak naar de hemel.
