Samenvatting
Er was eens, heel lang geleden, een klein dorp aan de voet van een rotsachtige berg. In de bergwand was een grote grot die van veraf te zien was, maar niemand durfde naar binnen te gaan. De reden was dat het binnenin donker en angstaanjagend aanvoelde.
Toch gebruikten de dorpelingen de grot op een vreemde manier als hun servieskast. Ze leenden er serviesgoed dat ze nodig hadden voor feesten, bruiloften en uitvaarten. Het lenen was eenvoudig; je stond gewoon voor de grot en sprak je verzoek uit. De volgende ochtend stond het geleende servies klaar. Na gebruik moest je het altijd terugbrengen, en het was de gewoonte om dan een dankwoord te uiten. Ook was het verboden om achterom naar de grot te kijken, waardoor niemand het moment zag waarop het servies verdween.
De dorpelingen waren eerlijk en hardwerkend, maar de boer Tagosaku was een uitzondering. Op een dag ging Tagosaku naar de grot en deed alsof hij servies ging lenen, maar in werkelijkheid had hij geen feest of bruiloft voor zijn dochter in de planning en was hij van plan het geleende servies te verkopen. Het dure aardewerk en het lakwerk werden tegen hoge prijzen verkocht, en Tagosaku werd al snel rijk. Maar zijn vrouw zuchtte dat ze een kind wilde.
Tagosaku sprak uiteindelijk de wens uit in de grot: "Ik wil een baby." Toen beviel zijn vrouw van een zoon. Het paar was heel blij, maar het kind groeide op zonder te kunnen staan of lopen, en huilde slechts.
De tijd verstreek, en op een herfstdag, toen het kind tien jaar oud was, waren Tagosaku en zijn vrouw in de tuin rijst aan het inpakken toen hun zoon plotseling opstaat. Het paar was verrast en blij, maar de zoon riep: "Ik ga naar de grot in de klif!" Ze probeerden hem wanhopig tegen te houden, maar de zoon rende de donkere grot in.
Toen de andere twee bij de grot aankwamen, was hun zoon al verdwenen. Toen ze om zich heen keken, hoorden ze alleen maar echo's. Toen klonk er een griezelige stem vanuit de grot: "Een kind en twee zakken rijst, ik heb mijn verlies teruggehaald." De zoon kwam nooit meer terug.
Sindsdien vreesden de dorpelingen deze grot en begonnen het "de kinderdief-grot" te noemen.
