Samenvatting
Er was eens een grote rivier die tussen twee dorpen stroomde. De dorpsbewoners dachten dat het handig zou zijn om een brug over de rivier te hebben. Daarom werkten ze samen om een prachtige brug te bouwen. Toen de brug klaar was, waren de dorpsbewoners blij dat ze nu gemakkelijk tussen de twee dorpen konden reizen.
Echter, de rivier stond bekend om zijn sterke stroming bij hevige regenval. Tijdens het regenseizoen van dat jaar, precies zoals de dorpsbewoners zich zorgen maakten, werd de brug weg gespoeld. Wat overbleef waren alleen de resten van de brug en de dorpsbewoners waren teleurgesteld. Ze besloten daarom een stevigere brug te bouwen, maar ook de tweede brug hield het niet lang vol.
Op een dag kwamen de dorpsbewoners bijeen om te overleggen over de bouw van een derde brug. "Hoe kunnen we een brug maken die bestand is tegen de sterke stroming?" vroegen ze zich af. Toen kwam iemand met het idee: "Wat als we de beste timmerman in de buurt vragen?". "Dat moeten we doen!" zeiden de dorpsbewoners unaniem en ze riepen de uitstekende timmerman.
De timmerman accepteerde de opdracht en ging naar de rivier om de stroming te bekijken. Tot zijn verbazing vond hij de stroming sterker dan hij had verwacht en dacht: "Het is moeilijk om een brug over zo'n grote rivier te bouwen." Op dat moment verscheen er een demon uit het water en vroeg: "Hé, timmerman! Waar denk je aan?"
De timmerman antwoordde: "Ik ben gevraagd om een brug te bouwen die bestand is tegen de sterke stroming." De demon zei: "Zo'n brug kan ik niet bouwen, maar ik kan het. Geef me je beide ogen en ik zal het doen." De timmerman zei luchtig: "Goed, als je binnen een dag een mooie brug bouwt, geef ik je mijn ogen."
De volgende ochtend, toen de timmerman naar de rivier keek, was er inderdaad een prachtige brug! Terwijl hij verrast was, verscheen de demon en zei: "Geef me nu je ogen zoals beloofd." De timmerman smeekte met trillende stem: "Als ik mijn beide ogen geef, kan ik niets meer zien. Vergeet het met mijn ogen."
De demon zei: "Raad dan mijn naam. Als je het goed raadt, neem ik je ogen niet." De timmerman vroeg of hij tot de volgende dag kon wachten. De demon zei: "Goed. Maar als je morgen hier niet bent, zal ik je doden."
De timmerman was in de problemen en vluchtte het bos in. "Als ik de naam van de demon niet raad, word ik gedood. Wat moet ik doen?" dacht hij terwijl hij nadacht. Toen hoorde hij kinderen zingen.
"Ik hou van mensenogen, komt de demon Rokkyo niet terug, met zijn ogen misschien!"
De timmerman zag de kinderen en realiseerde zich dat het een kind van de demon was. "Rokkyo! Dat moet wel zijn naam zijn," dacht hij en haastte zich naar huis.
De volgende dag stond de timmerman op de brug te wachten op de demon. De demon kwam uit het water en vroeg: "Ben je bereid je ogen te geven?" "Nee, nog niet," zei de timmerman. "Raad dan mijn naam! Het is moeilijk," dreigde de demon.
Na een tijdje nadenken zei de timmerman: "Jouw naam is Rode Demon." "Fout," antwoordde de demon. "Dan is het zeker Blauwe Demon," zei de timmerman, maar weer kreeg hij als antwoord: "Fout." Diverse namen passeerden de revue, maar de demon lachte alleen maar.
Uiteindelijk riep de timmerman: "Jouw naam is Rokkyo!" De demon was verrast en verdween spuwend in de rivier. Sindsdien verscheen de demon nooit meer voor de timmerman.
De brug die de demon had gebouwd, weerstond bovendien elke sterke stroming van de rivier zonder te breken of weg te spoelen. De dorpsbewoners gebruikten de brug met veel zorg en konden veilig tussen de dorpen reizen.
