Samenvatting
Eens op een dag waren de kraanvogel en de schildpad beste vrienden. Terwijl de schildpad aan de rand van de vijver in de zon lag te dobberen, kwam de kraanvogel van de lucht naar beneden.
"Hoe gaat het, schildpad?"
"Ja, het gaat goed. Maar jij hebt het geluk dat je kunt vliegen. Ik kan alleen maar langzaam lopen. Ik wil ook kunnen vliegen zoals jij."
"Schildpad, als je dat wilt, zal ik je naar de lucht brengen. Klim op mijn rug en houd mijn vleugel met je bek vast. Maar je mag absoluut niet praten, want als je je bek opent, val je naar beneden."
"Prima, ik zal absoluut niet praten."
De schildpad klom op de rug van de kraanvogel en pakte stevig de vleugel vast.
"Oké, ik ga nu opstijgen!"
De schildpad maakte zijn eerste vlucht in de lucht. Alles wat hij zag was nieuw, en hij keek in alle richtingen om zich heen. Hij wilde zeggen: "Kraanvogel, de lucht is geweldig!" maar de schildpad hield het stil.
Uiteindelijk, terwijl ze boven een dorp vlogen, speelden kinderen in het veld.
"Kijk, er zit vuil op de rug van de kraanvogel!" zei een kind.
"Dat klopt! Er zit vuil op!" zei een ander kind.
"Het is vuil. Er zit vuil op de rug van de kraanvogel!" riep weer een ander kind.
Toen de schildpad die woorden hoorde, kon hij het eindelijk niet meer volhouden en zei: "Ik ben geen vuilnis. Ik ben een schildpad!"
Toen viel de schildpad van de rug van de kraanvogel en kwam hard op de grond terecht. Boem!
Dat is de reden waarom de schildpad zoveel scheuren in zijn schild heeft.
