Samenvatting
Er was eens, op een bepaalde plek, een moeder die samen met haar twee zonen woonde. De moeder maakte zich zorgen omdat de jongste zoon een beetje traag was. Als de moeder hem iets vroeg, zei de jongste altijd vol vertrouwen: "Geen probleem. Laat het maar aan mij over." Maar in werkelijkheid was hij nooit in staat om het goed te doen. Daardoor moest de moeder vaak dingen opnieuw doen. Toch leek het de jongste niets te kunnen schelen, en zijn oudere broer noemde hem "dummie".
Op een dag kreeg de moeder een verkoudheid. In het begin dacht iedereen dat het niet zo erg was, maar na een paar dagen overleed ze. Ze begonnen met de voorbereidingen voor de begrafenis, en de broer zei tegen de jongste: "Dummie, ga naar de tempel en haal de monnik. Die met de zwarte kleding, weet je wel? Begrijp je het?"
"Ja, ik begrijp het. Laat het maar aan mij over," antwoordde de jongste.
De jongste vond een kraai op het tempelterreintje en zei terwijl hij buigde: "Oh, kijk, hij draagt zwarte kleding." "Mijn moeder is overleden, kom alsjeblieft met me mee." Toen kraaide de kraai en vloog weg. "Ah, dat klopt. Het was mijn moeder, maar waarom is ze weggelopen?" dacht hij en ging naar huis.
De broer hoorde het verhaal van de jongste en zei: "Dat was geen monnik, maar een kraai. Wat als het nu een met witte en rode kleding is? Dat kan niet verkeerd gaan. Breng hem snel mee."
De jongste ging opnieuw naar de tempel en vond een haan met een rode kam. "Wit en rood. Dit is de monnik waar mijn broer het over had," dacht hij terwijl hij op de grond knielde. "Mijn moeder is overleden, kom alsjeblieft snel."
Maar de hen kraaide "Kukeleku" en liep weg. Weer kon hij de monnik niet meenemen en toen hij neerslachtig terugkwam, werd de broer boos over de domheid van de jongste. "Deze idioot. Ik ga de monnik halen, jij moet het eten voorbereiden. Begrijp je het?"
"Ja, ik begrijp het. Geen probleem," antwoordde de jongste. Even later begon de rijst in de pot te koken en maakte "Guz, guz" geluid.
De jongste dacht dat zijn naam werd geroepen en vroeg: "Is er iets?" tegen de pot, maar de pot antwoordde niet. "Neem me niet in de maling!" schreeuwde de jongste, en gooide de pot naar de vloer. De rijst spatte overal, en toen de broer terugkwam, begreep hij wat er was gebeurd en zei verbijsterd: "Er is niets meer om aan de monnik te geven. Het is alleen nog maar zoete sake. Help me de pot van de tweede verdieping naar beneden te halen."
"Ja, ik begrijp het. Laat het maar aan mij over," antwoordde de jongste. Terwijl de broer naar de tweede verdieping ging, wachtte de jongste stilletjes onder aan de trap. Al snel kwam de broer naar beneden met een aardewerken pot vol zoete sake. "Houd je achterste goed vast."
"Ja, ik begrijp het. Geen probleem," zei hij en greep naar zijn achterste. Toen de broer de pot losliet, viel de pot op de vloer en brak in stukken, waardoor de zoete sake overal spatte.
"Deze idioot! Ik zei dat je je achterste goed moest vasthouden!"
De jongste antwoordde: "Kijk, ik houd mijn achterste goed vast." De broer kon niet meer geloven wat hij hoorde. Vervolgens dacht de broer: "Er is niets meer om aan de monnik te geven. Het enige wat overblijft is om hem een bad te laten nemen."
De jongste vroeg de monnik: "Hoe is de temperatuur van het bad?" "Het is misschien een beetje lauw. Kun je er wat van dat spul bijdoen?" zei de monnik, maar de jongste begon alles wat hij kon vinden in het vuur te gooien, zelfs de kleren van de monnik.
De monnik zei: "Dat is precies goed," en was tevreden, maar toen hij uit het bad kwam, had hij niets om aan te trekken. De broer verontschuldigde zich diep bij de monnik: "Vergeef me voor mijn ongepaste gedrag."
